Vandaag langs Ad geweest voor nieuw rubber.

Mijn banden waren goed opgereden , al zeg ik het zelf.

Nu moet ik ze ook nog inrijden en dat kan ik het beste doen ,in ..... ?

Frankrijk , aaaaaaaaaaaah altijd goed.

 

Daarom beste forumleden een zeer korte trip naar Verdun & omg.

Morgen vertrekken en zaterdag terug.

De lucht zal heet zijn en wat ik zeker meeneem is mijn watervest.

Check !

 

Wie van jullie graag leest , graag foto's bekijkt , graag leest & foto's bekijkt of gewoon wat wilt lezen over de geschiedenis kan altijd vanaf morgenavond ( vrijdag ) op deze link alles vinden.

Ik heb weer enkele zaken gevonden die ik nog niet bezocht heb i.v.m. de groooote oorlog.

 

Deze keer ga ik via Nijvel , Beaumont , Chimay om dan zo in het departement Meuse te arriveren.

Volgens de meest betrouwbare website ( ahum ) van de FOD , buitenlandse zaken is departement Meuse nog veilig.

Dusse.

Om maar eens iets anders te rijden dan via Bouillon of Dinant , Givet , Revin , Charleville Mézières , ..... .

Wat ook mooi is omdat het de Franse Ardennen zijn.

Terug tocht is wel via die reisweg.

Afspraak morgenavond.

En voor speciaal voor Roelof , geduld is een schone zaak ;) .

 

Grtjs.

Erwin.

Edited August 6, 20205 yr by Mister Vogezen

@Mister Vogezen Paar jaar geleden langs de slagvelden gereden, bij Verdun en musea bezocht.

Erg indrukwekkend.

Edited August 6, 20205 yr by ijskonijn

Mooi Erwin, ben weer benieuwd naar je verhalen en ervaringen,

Ikke? Ik ben het geduld zelve! :Smile:

Dat weet het hele forum Roelof :)

Ikke niet Yahoo:

Have Fun Bro en zie maar dat je rubber met die temperaturen niet aan het tarmac vastkleeft :)

dus gas blijven geven ;-)

ik zeg: koelvest aan. :)

Doetturmaotwee!!! :cool:

Edited August 7, 20205 yr by PanEuRoel

Hoi hoi ,

 

deze ochtend 08.00 u zei de wekker tuut tuut.

Ok , ok .

Eten , douchen , afscheid nemen , de koffers op de Pan hangen en starten maar.

22 Gaden was het bij vertrek , ja aangenaam.

Gelijk onder mijn jasje mijn koelvest aangedaan maar omdat ik ook met een geel hesje rijdt is de koeling minimaal.

Na een tijdje ging de rits van het gele hesje lager en lager en kreeg ik het koeler en koeler.

 

Vertrokken via de A12 deze keer omdat het richting Charleroi gaat en dan naar Nivelles.

De A12 voor wie hem kent is een belangrijke weg die aansluit op de ring van Aǹtw naar Brussel via Boom.

Vandaar ook het spreekwoord , ge kunt den boom in.

Een enorm drukke weg met een ongezonde reputatie als het komt op veiligheid.

Maar ze werken eraan en ooit zal het wel eens veilig zijn als we allemaal thuisblijven.

 

Na de A 12 kom ik op ring rond Brussel de R 0 en gaat het dan richting Nijvel , E 19.

Via Nijvel gaat het dan via een heleboel baantjes , het gaat vlotjes naar Chimay.

Verschillende N wegen worden meegenomen.

N-wegen in België zijn secundaire wegen . Dit zijn belangrijke verbindingswegen op nationaal en gewestelijk niveau, die geen autosnelweg zijn (maar in Wallonië wel veelvuldig ingericht zijn voor verkeer tot 120 km/u).

De wegen N1 tot N9 zijn grote verbindingsassen, die in elke windrichting uitwaaieren vanuit Brussel tot aan de landsgrenzen. De wegen zijn in wijzerzin genummerd en vormen een ster of windroos op de kaart van België.

Al de andere N wegen zijn dan eigenlijk aftakkingen.

 

Langs het water zoek ik wat afkoeling , de Samber.

Hier ga ik door Thuin en heeft ooit een tram gereden zo te zien aan de infrastructuur.

Het trammuseum van de ASVi (Association pour la Sauvegarde du Vicinal) bevindt zich in Thuin in de provincie Henegouwen in België. De collectie museumtrams bestaat vooral uit smalspoormaterieel afkomstig van de NMVB/SNCV. De meeste trams hebben vroeger gereden op het uitgebreide tramnet van de buurtspoorwegen in de omgeving van Charleroi.

Route degradee staat er op het plaatje , dan kan je wat verwachten mijn gedacht.

In Chimay stop ik niet voor een lekker glas bier , Belgisch speciaal bier moet ik zeggen .

juist is juist.

Het landschap in de provincie Henegouwen is mooi , landbouw , weidse zichten en soms rot slechte wegen.

Dit is een mooie landelijke hoek van het land en zeker de moeite om te toeren.

Ik moet niet zo ver zijn van wat er op deze plaat staat , een oude bekende van een tijdje terug.

Op de volgende foto lees ik Botte du Hainaut.

Ik heb geen idee wat dit wilt zeggen maar Dr Google weet toch wel veel meer dan Mr Vogezen.

La Botte du Hainaut is een regio van de provincie Henegouwen. Deze regio komt overeen met het zuidelijke deel van de provincie.

La Botte du Hainaut is een meer landelijke en veel bosrijkere regio dan de rest van de provincie Henegouwen. Het zuiden van de regio maakt deel uit van het Ardennenmassief.

Zo , nu weten we dat ook weeral en binnen afzienbare tijd heb ik Google niet meer nodig.

 

Na Beaumomt , Chimay , Forges , Poteaupre , Scourmont gaat het richting de Franse grens en hier is geen twijfel mogelijk.

 

Dan kom ik in Brognon en Signy-le-Petit en dan is het 1 en al bochten tot mijn eerste stop die ik bezoek.

Mr K heeft goed geluisterd naar Mr V en weer een mooi en bochtig parkoer gemaakt.

Well done !

Het mooie Frankrijk ( voor mij toch ) is in zijn nopjes en de temperatuur gaat tot 33 graden warm.

Er wordt gezweet maar de vest biedt toch wel afkoeling.

Via de leukste , de meest op en neergaande baantjes gaat het gezwind verder.

Tot je denkt , zit ik nu in Disney ?

 

Ondertussen ligt het nieuwe van mijn banden op het wegdek en gaan we voor de bochten .

Sinds ik de grens ben overgereden zit ik de hele tijd al te rijden in het departement Meuse .

Meuse is een Frans departement , vernoemd naar de rivier de Maas.

Meuse is omgeven door de departementen Ardennes, Marne, Haute-Marne, Vosges en Meurthe-et-Moselle, alsook België. Het departement behoort tot de regio Grand Est.

 

De belangrijkste rivieren zijn de Maas, die het departement van zuid naar noord doorstroomt, en haar zijrivier de Chiers die zelf de Othain en Loison opneemt. In het zuiden zijn er de Ornain en de Saulx, en in het westen de Aire, zijrivier van de Aisne die zijn bron heeft in het departement. Deze behoren allen tot het stroombekken van de Seine. Het hoogste punt van het departement ligt in het zuiden bij Vaudeville-le-Haut op 451 meter, het laagste punt ligt bij Rancourt-sur-Ornain in het zuidwesten op een hoogte van 124 meter. Het departement ligt aan de oostgrens van het Bekken van Parijs en wordt gekenmerkt door een aantal cuestahellingen waarvan het front oostwaarts gericht is. In het westen ligt de cuesta van de Argonne die gevolgd wordt door de Maasvallei. Ten oosten van de Maas ligt de cuesta van de Côtes de Meuse die overgaat in de ongeveer honderd meter lager gelegen Woëvrevlakte. Er zijn tevens een aantal getuigenheuvels zols de Butte de Montsec nabij het Lac de Madine en de Côte Saint-Germain nabij Dun-sur-Meuse.

De belangrijkste steden zijn Verdun, Bar-le-Duc, Commercy, Saint-Mihiel, Ligny-en-Barrois, Étain, Montmédy en Stenay.

 

Van motorrijden krijg je honger en dorst en zeker dorst en hier mijn middageten.

Ik had nog zo gevraagd gisteren om naar de winkel te gaan zodat ik wat beleg kon meenemen zoals wat brood , jonge kaas , salami , kip curry , zomersla en om te eindigen en niet te overdrijven een hard gekookt eitje dat ik met mijn voorhoofd kraak.

Dat is toch niet teveel gevraagd ?

Maar ik ben content met water en wat koekjes.

Wat ooit een rijdende machine was ....

en een machine die nog steeds rijdt .

Na enkele uren op de Franse bochtige wegen te hebben gereden kom ik zeker dichterbij Verdun.

Kilometers rijd ik alleen , ik zie vee , landbouw een dode kat , een magere overstekende vos .

Fantastisch !

Heb je pech onderweg ben je ook alleen.

Fantastisch ..... ?

Ik zie plaatsnamen die ik me herinner van vorige bezoeken , bezoekjes.

en hier is veel te bekijken.

Alles rond Verdun ademt overblijfselen van de 1e oorlog uit.

Bepaalde overblijfselen staan hun tijd goed door en andere minder.

In de verte merk in een grote toren op en dat kan niet minder zijn de de butte de Montfaucon.

Klopt hoor , mijn route gaat erlangs.

Een indrukwekkende toren , zuil zoals je wilt.

Heb ik eens bezocht , 2 jaar terug denk ik.

En kom je eens in de buurt zeker eens tot boven gaan via de trap maar er zijn wel sluitingsuren aan verbonden.

 

Het Memorial de Montfaucon bevindt zich ongeveer 30 kilometer ten noorden van Verdun. Het Memorial is geplaatst ter nagedachtenis aan de Amerikaanse overwinning van het Meuse-Argonne-offensief gedurende de Eerste Wereldoorlog.

Het dorpje viel tijdens de Eerste Wereldoorlog al snel in Duitse handen. Van het dorpje zelf bleef weinig over, van de kerk en het klooster die boven op de heuvel lagen ook niet. Van de resten van de gebouwen bouwden de Duitsers diverse observatiebunkers.

De architect van het monument was John Russel Pope uit New York. De ruim 54 meter hoge toren is gemaakt van graniet in de vorm van een Dorische zuil. Bovenop staat een beeld dat de vrijheid symboliseert. De top van de toren is te bereiken door een 234 treden tellende trap te beklimmen. Vanuit de toren is het grootste gedeelte van het slagveld zichtbaar. Op heldere dagen kan men zo ver zien als het Ossuaire van Douaumont. Op de muren aan de voet van het monument zijn de namen van de divisies gegraveerd die aan de slag deelnamen. Het monument werd in 1933 voltooid en op 1 augustus 1937 officieel geopend door de Franse president Albert Lebrun.

 

Na deze korte stop gaan we verder naar Verdun en kruisen we hier de Maas in al zijn glorie.

Mijn eerste stop die ik had voorzien is een oude commando post van een Franse kolonel , Driant.

 

 

Emile Driant (Neufchâtel-sur-Aisne (Champagne), 11 september 1855 - Beaumont-en-Verdunois, 21 februari 1916) was een Franse militair.

Zijn vader, een rechter, had graag gewild dat zijn zoon ook rechten ging studeren, maar na de nederlaag van Frankrijk bij Sedan in 1870 besloot Emile tot het opbouwen van een militaire carrière. Hij ging naar Saint-Cyr in oktober 1875 en twee jaar later werd hij geplaatst bij het 54ste Regiment Infanterie. Bij dat regiment voerde hij voornamelijk cartografisch werk uit en bracht hij zijn diensttijd door aan de oostelijke grenzen van Frankrijk, waar hij vertrouwd raakte met het leven van troepen aan het front.

In maart 1883 werd hij geplaatst bij het 4de Regiment Zoeaven in Tunis waar hij stafofficier werd bij de controversiële generaal Boulanger die toen de bezettingstroepen commandeerde. Driant volgde Boulanger naar Parijs waar de generaal minister van Oorlog werd en in 1888 trouwde hij Marcelle Boulanger, de dochter van de generaal.

In 1892, toen Emile Driant bevorderd werd tot kapitein, was hij al tamelijk bekend door zijn positie als Boulangers assistent in het Ministerie van Oorlog, zijn huwelijk en zijn eerste publicaties. Levendig en intelligent als hij was, had hij veel interesse in de laatste wetenschappelijke en technische vindingen, zoals de luchtballon en de fiets. Zeer geïnteresseerd was hij ook in het mogelijk militaire gebruik daarvan. Zijn literaire productie was enorm en omvatte krantenartikelen, tijdschriften, recensies en vooral ook romans. Onder het pseudoniem "Capitaine Danrit", schreef Driant een serie populaire boeken voor jongeren in de stijl van Jules Verne, zoals "La Guerre de Demain" of "Histoire d'une famille de soldats". Zijn bedoeling met het schrijven ervan was om bij de jeugd patriottische gevoelens aan te wakkeren. Zijn helden werden dan ook altijd gemotiveerd door liefde voor Frankrijk en plichtsbetrachting.

In 1899 kreeg Driant het commando over het 1ste bataljon Chasseurs (lichte infanterie). Hij was erg trots op zijn Jagers en was ook een populaire commandant. In 1905 echter, toen hij merkte dat zijn carrière niet verder zou komen, nam hij ontslag uit het leger en wijdde zich daarna aan de journalistiek en het houden van spreekbeurten om op die manier 'het leger vanuit de burgermaatschappij te kunnen dienen'.

Nadat hij in 1910 was gekozen als Député (parlementslid) voor Nancy, verdubbelde Emile Driant zijn pogingen om de nationale defensie te versterken. Hij had geen duidelijk gedefinieerde politieke stellingname, maar hij verdedigde de waarden van het katholicisme en het patriottisme en wenste dat Frankrijk de verloren provincies Elzas-Lotharingen zou heroveren. Toen de oorlog uitbrak in augustus 1914 nam hij onmiddellijk weer dienst als militair en kreeg hij het commando over het 56ste en 59ste bataljon Chasseurs. Tegelijk bleef hij actief als parlementslid en was onder andere betrokken bij de wetgeving rond de stichting van het Croix de Guerre. Zijn vaste geloof in het principe van parlementaire controle op het leger brachten hem ertoe de tekortkomingen in bepaalde sectoren van het front rechtstreeks te melden aan de president van de Republiek. Dat bezorgde hem de haat van generaal Joseph J.C. Joffre.

Toen de slag om Verdun begon op 21 februari 1916 lagen Driants 1200 Chasseurs op posities in het Bois des Caures ten noorden van de stad. Ze moesten daar het zwaarste artilleriebombardement in de geschiedenis tot dan toe ondergaan en moesten daarna strijd leveren tegen een overweldigende overmacht, totdat ze op de middag van 22 februari dreigden te worden omsingeld. Luitenant-kolonel Driant gaf zijn weinige overblijvende manschappen opdracht terug te trekken in de richting van Beaumont. Tijdens die terugtocht werd Driant door een kogel getroffen in zijn hoofd. Hij strekte zijn armen uit en riep: "Oh, mon Dieu!" en viel voorover op de grond. Omdat de mannen die bij hem waren krijgsgevangen werden gemaakt door de Duitsers, bereikte het nieuws van zijn dood Parijs pas op 3 april. Enige tijd later kreeg zijn vrouw een brief uit Duitsland, waarin haar werd verteld dat haar man eervol begraven was en dat zijn graf zorgvuldig bewaard zou blijven tot het weer vrede zou zijn.

Door hun posities te houden en tot het eind te vechten offerden luitenant-kolonel Emile Driant en zijn Chasseurs (omsingeld en overlopen) hun leven teneinde de opmars van de vijand te vertragen. Emile Driant wordt met trots herdacht door de bevolking van Verdun, die nog steeds de gevechten in het Bois des Caures gedenkt met een ceremonie op de 21ste februari van elk jaar.

 

 

een postzegel mag niet ontbreken

 

 

Na dit bezoek gaan we naar Fleury - devant- Dauoumont waar het bekende ossuarium staat.

Een apart gebouw met een een groot kerkhof eraan verbonden en tot in de puntjes onderhouden.

 

Het Ossuarium van Douaumont is een monument waarin zich de resten van 130.000 ongeïdentificeerde Franse en Duitse soldaten bevinden. Allen zijn gesneuveld tijdens de slag om Verdun gedurende de eerste wereldoorlog. Het eerste ossuarium dateert uit 1919, het huidige monument komt uit 1932.

In 1919 werd er op de slagvelden rond het fort Douaumont een houten keet neergezet om daarin de op het slagveld gevonden ongeïdentificeerde soldaten een laatste rustplaats te geven. Ze werden opgeborgen in houten kisten met daarop de namen van de sectoren op het slagveld waar zij werden gevonden.

De bisschop van Verdun, mgr. Charles Ginisty, begon een geldinzameling om een meer permanente rustplaats te bouwen. Uiteindelijk werd hiervoor op 22 augustus 1920 de eerste steen gelegd door maarschalk Pétain. Op 7 augustus 1932 werd het monument geopend door de Franse president. Het hele project had uiteindelijk 15 miljoen frank gekost, 10 miljoen meer dan dat oorspronkelijk was begroot.

 

Het monument zelf is 137 meter lang. Het merkwaardige uiterlijk van het gebouw kan worden verklaard via de symboliek van een tot het gevest in de grond gestoken zwaard. De toren kan worden gezien als de greep en de beide vleugels als de pareerstang van het gevest. De muren zijn versierd met de wapens van de steden die geld hebben gedoneerd voor de bouw. Het midden van het monument, waar zich de toegangspoort bevindt, staat onder een 46 meter hoge toren met daarin een 200 treden tellende trap. Bovenin bevindt zich een bijna twee en een halve ton wegende bronzen bel en een baken met vier draaiende lichten in de kleuren rood en wit. De toren zelf geeft uitzicht over het slagveld, een bord geeft aan naar welk gedeelte gekeken wordt. Een van de verste punten, te zien op een heldere dag, is de toren van het Memorial de Montfaucon.

De gangen van het monument bevatten 18 nissen met elk twee tombes. Aan ieder uiteinde bevinden zich vijf andere tombes. Onder de tombes bevinden zich de beenderen van de ongeïdentificeerde soldaten.

In het monument bevindt zich ook een katholieke kapel, 23 en een halve meter lang, 14 meter breed. De glas-in-loodramen zijn ontworpen door de schilder George Desvallières. Vier aanwezige beelden, evenals de Piëta boven het altaar zijn ontworpen door de beeldhouwer Élie-Jean Vézien. Aan de achterzijde van het monument bieden kleine glazen vensters zicht op de beenderen die zich eronder bevinden. Ervoor bevindt zich de grootste militaire begraafplaats van de regio met 15.000 graven. Een apart stuk is gereserveerd voor islamitische militairen, de graven staan de juiste kant op gericht.

 

 

 

Onderweg kom je tegen le -champ -de -bataille -de- Verdun , m.a.w. het slagveld van Verdun.

Hier is eigenlijk veel te bekijken op een relatief kleine afstand uit elkaar.

Het fort van Dauoumomt , het ossuarium , de commandopost van Driant , het Memorial de Verdun is het grote museum over de gevechten rond Verdun en zeker een aanrader.

tranchée des baïonnettes , cote 304 , mort homme , fort de Vaux en nog veel meer .

 

tranchée des baïonnettes

Dit monument, gebouwd door een Amerikaanse beschermheer, is gebaseerd op een legende: die van Franse soldaten die tijdens gewelddadige bombardementen staande in hun loopgraven werden begraven. Het blijft in de collectieve verbeelding als een symbolische site van het slagveld van Verdun.

 

Een oud water reservoir .

 

Ook het ossuarium laat ik voor wat het is en reis verder naar Verdun zelf voor het Monument à la victoire ,Verdun.

Dit is gelegen in het centrum van Verdun.

In Verdun zelf ben ik nog nooit geweest en lijkt me wel een leuke stad om eens te bezoeken , ooit.

 

Het monument is gebouwd op de top van een monumentale trap die de benedenstad en de bovenstad verbindt, tussen twee muren met valse mazen, in het ingestorte deel van de oude vestingmuur ( 12e-13e eeuw) die de middeleeuwse stad omringde. Vanaf de top van een 30 meter hoge piramidale toren met een afgeknotte top, bewaakt een Frankische krijger die op zijn enorme zwaard leunt, zijn blik gericht op de slagvelden in het oosten. Aan de voet van de piramide herbergt een crypte drie nissen met op gouden sokkels de Gouden Boeken van Franse en Amerikaanse soldaten die in de Maas vochten .

Oorspronkelijk werd aan elke overlevende Verdun-jager een speciale onderscheiding, "The Verdun Medal", uitgereikt. De crypte, aanvankelijk gepland om groter te zijn, zou een ossuarium zijn voor de verspreide overblijfselen die op het slagveld te vinden waren. Het was ook bedoeld voor de sarcofagen van de 7 onbekende soldaten na de ceremonie in 1920 in de citadel en die uiteindelijk werden gedeponeerd op de militaire begraafplaats Faubourg-Pavé. Aan weerszijden van het monument zijn twee Russische kanonnen uit de Eerste Wereldoorlog van de Duitsers afgenomen. Tegenwoordig wordt de trap in het midden gesplitst door een waterval die het herboren leven symboliseert. Het voegt zich bij de grote fontein aan de oevers van de Maas langs de Avenue de la Victoire.

 

 

Moe , vermoeid, uitgelekt en 2 kg minder gewicht kom ik aan het hotel in Verdun.

Een verkwikkende maaltijd met de bekende aaaaaaaaaakiiiiiiiii noedels met cully worden gretig binnen gewerkt.

Deze keer gaat er geen potje met noedels tegen de grond :)

Nu wat tv kijken op de lap top en volgens mijn broertje is de Matroesjka´s een leuke serie om te zien.

Maar die heb ik een tijdje terug al gezien en kijken we nu naar Salamander.

 

Morgen gaat de reis verder met een hoop foto´s en wat weetjes maar morgen ben ik ook al weer thuis.

Aan alles komt een einde , ook reizen met de mooie Pan.

 

Slaap ze en tot morgen.

Grtjs Erwin.

Edited August 7, 20205 yr by Mister Vogezen

Wat ik leuk vond van langs de Maas rijden in Noord-Frankrijk, is dat je door het kleine dorpje Madagascar komt. Daarna kan je zonder liegen zeggen dat je op de motor naar Madagascar bent geweest!

 

Chateau Regnault aan de Meuse (F)

Edited August 7, 20205 yr by DuinPan

Hoi Erwin, super verhaal weer. Jaren geschiedenis, gepropt in 1 dag motorrijden.:Smile:

 

Salamander: een geweldige, goede serie. Ik heb hem thuis op DVD. Moesten de huidige regeringsleiders van België ook maar eens goed bekijken.

 

Plezierige dag morgen en zie dat je niet smelt.

Als je tijd over hebt:

49°28'02.3"N 5°39'51.8"E

 

De plaats waar mijn familie, waarschijnlijk, vandaan komt. Dit ligt een stukje ten noorden van Verdun.

Hoi Roelof ,

 

dat heb ik te laat gezien .

Zo zo ,

 

vandaag laatste dagje in het departement Meuse.

Temperaturen tot 38 ° , asjeblieft !

Deze ochtend in het Ibis hotel was ontbijten in het " restaurant " niet mogelijk en kreeg iedere gast alles mee op een dienbladje.

Het bestek bestond uit een houten mes en vork.

Gelukkig waren de baguettes als doorgesneden want met dat houten gedoe was dat niet erg gelukt.

 

Na het ontbijt de fiets ingeladen en terug richting het" slagveld" gereden voor mijn eerste ontmoeting die dag.

Ouvrage de Froideterre,

 

werd gebouwd van 1887 tot 1888. Het werd gemoderniseerd van 1902 tot 1905. De bouw kostte 1.000.000 franc. De bemanning bestond in 1914 uit 76 man, in 1916 uit 130 man en in 1917 uit 90 man. De kazerne bestond uit een keuken, magazijnen, latrines en een kamers voor één officier, 10 onderofficieren en 132 manschappen. De bewapening was één Tourelle de 75 R Mle 1905 (een pantsertoren met twee 75 mm-kanonnen), twee machinegeweertorens, drie uitkijkkoepels en één Bourges-kazemat met twee 75 mm-kanonnen. De machinegeweertorens werden ieder bemand door 5 man, terwijl de pantsertoren ingericht was voor 16 man. De Bourges-kazemat was gericht richting Charny.

Het onderaardse tunnelsysteem had een lengte van 480 meter.

Ouvrage Froideterre was in het begin vooral een klein en eenvoudig bouwwerk voor de infanterie. Maar in 1902 werd de bouw gewijzigd. Het is uniek in zijn bouw in de omgeving van Verdun, vanwege de plaatsing van de hoofdkazerne, de Bourges-kazemat, de aparte mitrailleurtoren en de pantsertoren. In de hoofdkazerne zelf bevond zich ook nog een mitrailleurtoren. Ook waren er nergens schietgaten ter verdediging van de Ouvrage. Tijdens de slag zou de pantsertoren deze taak op zich nemen. Een groot minpunt van de Ouvrage was het feit dat alle verschillende bouwwerken niet onderling met elkaar verbonden waren. Tijdens de slag moesten dan ook de manschappen over het open terrein naar de verschillende onderdelen rennen. Toen midden 1916 de onderaardse tunnels gebouwd werden, werd dit probleem grotendeels opgelost.

In de vesting ring rond Verdun had deze Ouvrage de sterkste bewapening van alle overige ouvrages.

Verschillende deuren die normaal zijn gesloten met ketting & slot stonden gewoon open .

Was er iemand binnen , geen idee.

Zelf ga ik er niet in , toch niet alleen.

Een verzwikte voet is zo gebeurt en dan .... .

Een mooie en rustige omgeving in een heel bosrijk gebied , geen kat zie je daar .

Oh ja , buiten een eekhoorn.

 

Er is een heel circuit aangelegd dat je kan fietsen rond alles wat daar te bekijken is of als je wilt wandelen.

Het zal wel leuk fietsen zijn maar je zal wel eerder met een fiets moeten komen waarmee je niet naar de bakker rijdt.

En omdat alles was stuk geschoten en het een groot kerkhof was daar heeft men veel moeite en tijd en geld gestoken om het geheel terug mooi en toonbaar te maken.

Vond ik dit wel erg interessant , zeker de getallen die er in voorkomen zijn niet van de poes en is erg veel geleden.

Na dit bezoek naar het volgende dan , 200 m verderop maar.

Een ingegraven schuilplaats ,

 

Abri-Caverne de Douaumont, beter bekend als Abri 320, en door de Duitsers M-Raum 372 genoemd, werd gebouwd tussen 1889 en 1894. Het is gebouwd uit metselwerk, en ligt ongeveer 8 meter diep in helling van de heuvel waar hij op ligt. Deze Abri-Caverne is één van de vier Abri-Cavernes in de omgeving van Verdun. De overige zijn: Abri-Caverne des Quatre Cheminées, Abri-Caverne de Choisel en Abri-Caverne de Souville (overigens is laatstgenoemde niet in dezelfde stijl gebouwd).

Over een afstand van 30 meter zijn twee ingangen en twee schoorstenen. Er was ruimte voor 300 man zittend, en hij was bestemd voor Franse reserves. Om het bouwwerk lagen prikkeldraadversperringen en loopgraven.

 

Gedurende de eerste werldoorlog.

Gedurende de sterke opmars van de Duitsers op de warme dag 23 juni 1916, kon een kleine eenheid van het Beierse Reserve-Jäger-Bataljon 2 de Abri-Caverne bereiken. Het lag in die tijd boven de spoorlijn die uit de omgeving van Vaux kwam. Het bouwwerk was omgeven door veel bomkraters. De eenheid kon ongestoord en zonder verliezen het werk bereiken en innemen. Voordat de eenheid aankwam was het bouwwerk onder vuur genomen met 42-cm-projectielen. Maar doordat het werk slecht te zien was, werd er bijna niets geraakt. Nadat ze de Abri-Caverne hadden bereikt, wierpen de Duitse soldaten handgranaten door de twee schoorstenen naar binnen. In de ruimte verschuilden zich inmiddels wel duizend man, die daar verstikten omdat de ruimte van de buitenlucht werd afgesneden, doordat de ingangen en de schoorstenen door het artillerievuur half waren ingestort.

 

Gedurende de Duitse bezetting was de Abri-Caverne, die in de tijd benauwd en verstikkend was, vooral een hospitaal en onderkomen voor de bij Fleury/Thiaumont gestationeerde bataljons. Het lag in die tijd slechts 500 meter achter de voorste linies.

Op 24 oktober 1916 was het een onderkomen voor de bataljonsstaf, een pionierscommando en dertig zwaargewonden. Door tentdoeken werden de gewelven ingedeeld in commandoposten en hospitalen. In de buurt van de trappen lagen onder andere de reserves. Van onderen waren de beide ingangen (net als vandaag de dag overigens) slechts nog te herkennen als kleine, ronde gaten. Deze gaten lagen continu onder Frans artillerievuur. Veel werk werd gedaan om de beide ingangen vrij te houden van aarde. Meestal gleed men de twintig tot dertig traptreden af als men af wilde dalen in de slechts met kaarslicht verlichte gewelven. De gewonden lagen in stapelbedden met zijn drieën boven elkaar. Het rook binnen enorm naar stof en chloor. Aan de oostkant van de gewelven was nog een luchtinlaat, die ook als uitkijkpost diende. Men kon binnen maar met moeite verstaan wat men zei.

 

Op 24 oktober 1916 stortten beiden ingangen door het Franse artillerievuur in. Laat in de namiddag kon het pionierscommando de westlijke ingang weer vrijmaken, maar daarna was er een vreselijke explosie: stenen, aarde en twee bakken met uitwerpselen die op de traptreden stonden, stortten met trap en al naar beneden in de gewelven. Er achteraan vloeide een dikke, zwarte massa. Stof en de geur van zwavel verspreidde zich in de benauwde ruimte. Er brak paniek uit, maar de brand die ontstond kon nog enigszins ingedamd worden. Intussen was de Abri-Caverne alweer bereikt door de Fransen en deze namen hem weer in.

 

Ook hier kon ik binnen als ik dat zou willen.

Dit is een kiekje van het munitiedepot van het abri en is gelegen aan de overkant van de weg.

Tussendoor even stoppen om de omgeving te fotograferen.

Er zijn ook verschillende dorpen van de kaart geveegd zoals Dauoumont bijv.

Maar ook Bezonvaux waar de volgende stop is en is zo'n 13 km verder.

Bezonvaux is een gemeente in Frankrijk, gesitueerd in het departement Meuse en de regio Lotharingen. De gemeente maakt deel uit van het kanton Charny-sur-Meuse.

 

Deze gemeente heeft geen enkele inwoner. Het is een van de negen Franse dorpen die zijn verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog en die daarna nooit meer werden opgebouwd.

- Beaumont-en-Verdunois

- Bezonvaux

- Cumières-le-Mort-Homme

- Douaumont

- Fleury-devant-Douaumont, nabij het Mémorial de Verdun.

- Haumont-près-Samogneux

- Louvemont-Côte-du-Poivre

- Ornes

- Vaux-devant-Damloup (herbouwd)

Veel is er niet meer te bekijken buiten wat stenen en gedenkplaten met de vermelding van een naam van een persoon dat dit stukje zijn eigendom was.

Je hoort de vogeltjes fluiten , de sprinkhanen tsjirpen.

De kapel van Bezonvaux ,

Een houten bank , ik heb ze getest en .... .

Na het dorp dat niet meer bestaat rijd ik even terug want ik kwam een grote gedenksteensteen tegen die de slachtoffers van Bezonvaux eert.

Het schiet aardig op en het is warm .

Het vestje met water erin geeft wel wat koeling maar door de ruit van de pan die de grootte heeft van een douchescherm koelt het niet erg en voel ik het zweet van mijn rug naar beneden lopen.

Ach man , wat zit je nou te zeuren ?

Die mensen hier , die hebben afgezien.

 

Na 13 km rijden sla ik een weg in die me naar een Duitse betonfabriek brengt.

Dat dacht ik toch.

Even verder is een slagboom en er staat mooi bij in het Frans dat het privé is en de staat van de weg is meer voor een crossmotor.

Nou , dat is een beetje jammer.

Terug gedraaid en wat verder doorgereden in de hoop een andere weg te vinden die me naar kan brengen.

Helaas , pindakaas.

Het zag er wel de moeite uit om te bezoeken als ik zo de foto's bekijk van het www.

Diep verscholen in de dichte bossen nabij het dorpje Loison kan men het voormalige ‘Lager Marguerre’ terugvinden, een Duitse betonfabriek uit de 1e wereldoorlog. Het kamp, genaamd naar Hauptmann Hans Marguerre, maakte deel uit van de ‘Spezialabteilung Beton Fabrik’ (BeFa). Als Duitse ingenieur uit Berlijn was hij reeds voor de oorlog werkzaam in de beton-industrie. Dit kamp dat omstreeks 1915 werd opgericht bestond toen uit slechts 2 gebouwen, in 1916 werd het verder uitgebreid tot zijn huidige omvang. De bestaande gebouwen zijn nog in vrij goede staat maar grotendeels overwoekerd door bomen en struiken, deze dichte bebossing was toen een voordeel, hierdoor was het kamp goed gecamoufleerd voor de vijand. Via een systeem van rails kon men de benodigde materialen naar het kamp brengen, het gemaakte beton werd gebruikt voor proefconstructies maar ook voor verstevigingen die nodig waren voor kanonnen en bunkers in de regio. Lager Marguerre was tevens een rustplaats voor soldaten en er was een veldhospitaal, dit alles op zo'n 10 km van het front. Het feit dat zo’n complexe industrie opgericht werd in de nabijheid van het front maakt het uniek in zijn soort.

Na de 1e wereldoorlog werden de ramen en de infrastructuur binnenin verwijderd door de lokale bevolking, de betonnen structuren bleven echter behouden. Later in de 2e wereldoorlog maakte het Franse verzet nog gebruik van deze gebouwen om zich te verschuilen voor de bezetter

Zoals jullie kunnen zien moet je niet echt ver rijden om al deze ( en het is beslist niet alles ) bijzondere plaatsen te bezoeken.

 

Het voorwiel van de Pan begint wat tegen te wringen en wilt richting Antwerpen.

Autostrade is niet aan mij besteed , wel departementale wegen en het liefst niet al te recht.

Zo doende heb ik weer de uitmuntende expertise van Mr K geraadpleegd.

En hij heeft er weer ééntje gemaakt om vingers en duimen veelvuldig af te likken.

Dinant , kennen we allemaal wel en daar gaat het heen.

De Gps pikt mijn route op en zet koers naar Novion.

Ornes , Vacherauville , Forges- s -Meuse , Dun -s-Meuse , Saulmory Villefranche , Inor , Mouzon , Sedan zijn zowat de plaatsen die ik doorkruis.

Geregeld is de Maas mijn reisgezel.

Leuke baantjes , zo van die baantjes die elke Pan rijder wel wilt op zijn boke als beleg.

 

In Mouzon kom ik deze poort tegen.

En een niet te mis verstaanbare boodschap op deze gevel.

Het landschap blijft mooi en de zon is van de partij , overvloedig.

De mooie heldere blauwe lucht , ooooh was ik maar een vogeltje.

Na sedan volgt Novion en duik ik zowaar , ongeveer , bijna de Franse Ardennen in.

Hier is de Maas ook veelvuldig aanwezig.

Als je ziet wat voor een stroom dit is , pleziervaart want iets anders is hier niet mogelijk.

Zie je dan de Maas bijv in Luik , tja.

Oh ja , hier stop ik ook voor :) .

Dit blijkt volgens Google een loc te zijn serie 12000.

Dat kan best want ik weet het niet.

De Série BB 12000 was de eerste Franse serie van elektrische locs die voor het wisselstroomsysteem van 25 kV 50 Hz was ontwikkeld. Nadat er eerst in Haute Savoie met dit systeem was geëxperimenteerd, werden er vanaf 1954 bij de SNCF 148 locs van dit type in gebruik genomen. De laatste van deze locs werden pas in 2000 uit dienst genomen. Vanwege hun kenmerkende vorm kregen ze in Frankrijk de bijnaam „Strijkijzer”.

En nog steeds de Maas ,

Aan dit leuke fonteintje heb ik me laten gaan met 2 croissants en een cola zero.

Het smaakte me wel.

Na Novion gaat we naar Charleville Mézierès , Nouzonville , Monthermé , Revin , Fumay , Montigny-s-Meuse en uiteindelijk Givet om Frankrijk te verlaten.

Vanaf Nouzonville is het keileuk rijden , de Maas heel de tijd naast je links en dan weer rechts.

Lekker veel bochtjes en de Franse Ardennen.

Speciaal voor Arthur ,

Na Givet gooi ik de Pan nog een keertje vol in Heers dat net over de grens ligt en volg ik de machtige Maas tot in Dinant en zelfs tot in Namur.

Daar neem ik afscheid van de Maas en stuur de Pan de E 411 op naar Brussel en dan mijn voordeur.

 

Dat was het weeral en ik hoop dat jullie wat genoten hebben .

Veel gezien en wat geschiedenis opgestoken.

Het weer was super en ik heb me weer kunnen uitleven op de motorfiets.

Tot de volgende keer iedereen.

 

Stay Safe !

 

Grtjs Erwin.

Is weer een indrukwekkend verhaal. Je zult het wel heel warm gehad hebben.

Bedankt voor je verslag. Ik heb weer genoten

Het was retewarm Sjaak.

Maar toch genoten

Wat een mooi verhaal weer. Helemaal gelezen. En bekende omgeving. Mn familie had vroeger een vakantiehuisje in de buurt van Thilay aan de Semois.

Dat is niet zo ver van de route die ik heb gereden Andre. Mooie streek daar.

Dank je wel Erwin voor de tijd die je in je verhalen stopt na zo'n rit. Super warm en dan toch nog de moeite nemen om achter de laptop te kruipen om een verslag te maken.

Ja, allemaal gelezen en bekeken. Morgen nog een keertje, want nu is het toch wel al laat en komt het allemaal niet meer zo binnen. :Smile:

 

Wanneer ga je weer? Rolleyes

Erwin, super man. Schitterend verhaal, informatief en veel foto’s,

 

Je hebt me enthousiast gemaakt. Volgend jaar ook eens die kant op.

@Mister Vogezen : Nu kan je ook zonder te liegen zeggen dat je op de motor naar Madagascar bent gereden! Leuk Erwin! Volgens mij heb ik precies dezelfde route gereden langs Givet en Monthermé, maar dan andersom.

 

De 148 BB12000's van de SNCF hadden ook 20 Luxemburgse broertjes, de CFL 3600's. Door hun bijzondere vorm werden ze niet alleen strijkijzer genoemd maar ook de Franse / Luxemburgse krokodil. Maar ze zijn niet te vergelijken met de originele krokodillen, de gelede Zwitserse Ce6/8 en Be6/8.

Hey Bro, zoals steeds weer super tochtje gemaakt en zo beschreven dat ik het gevoel kreeg dat ik erbij was ;-)

 

keep on riding !!!!!

Ha bro , je bent niet de enige die vraagt om te blijven schrijven