Kunnen we hier niet een echt topic van maken? Lijkt me wel leuk om te weten/lezen van iedereen.

 

 

 

Zelf ben ik als kleine jongen, geen idee meer hoe oud, mee achterop genomen bij de toenmalige vriend van m'n zus. Uiteraard heel veilig met een helm op (en een korte broek aan en een t-shirt, toen was alles nog heel normaal...)

Het was een Honda motor, dat weet ik nog. We zwierde door de bochten en het was leuk om te doen.

Later zag ik diverse motoren en het prikkelde. Vooral de Goldwing met alle lampjes vond ik geweldig om te zien.

Op mijn 18e begonnen met mijn autorijbewijs en voor de 1e poging gezakt. Omdat mijn theorie bijna verliep heb ik "even snel" mijn motorrijbewijs gehaald en daarna heb ik mijn autorijbewijs gehaald.

 

Als eerste motor kocht ik op m'n 21ste een Honda (uiteraard) Goldwing 1000, ik meen K2 of K3, met een vetter kuip en koffers.

Hierna heb ik een 1100 gekocht en een 1200 en een 1500. Met die laatste een glijpartijtje en de toenmalige vrouw wilde niet meer mee. Motor verkocht en even geen motor meer gehad.

 

Omdat ik na mijn huwelijk problemen had met auto's ben ik uiteindelijk weer op de motor gestapt. Een BMW R1100RT (oude politiemotor) die ik na een jaar helemaal zat was. Er was een probleem met de motor en die had me al een paar keer laten staan. Ik kwam bij mij op het dorp een zelfde motor tegen en heb deze kunnen kopen. Motor was van een liefhebber en zo zag hij er ook uit, geweldig.

Na 2 maanden echter liet hij me ook staan en heb ik een ST1300 gekocht.

 

Ruim een jaar verder, 3e setje banden net erop laten zetten (ivm spijker), ruim 35000 verder, ben ik over het algemeen heel tevreden.

Momenteel de lagers die aan vervanging toe zijn waardoor ik niet kan rijden, maar anders had ik in dit mooie en heerlijke weer de TAG maar eens gaan halen :cool: (Die staat al veel te lang op zijn plek)

 

Ben benieuwd naar de rest...

Edi , leuk,ik doe mee !!

bij ons thuis stond vroeger alles in het teken van motoren en auto,s.

mijn vader deed toendertijd aan grasbaanraces en sleutelde altijd aan zijn machines en wij aan onze crossbrommers en later crossmotoren.

je moest niet raar opkijken als pa gewoon met een van onze brommers het huis binnenreed,ter ergernis van mijn moeder !!

vanaf mijn 18e auto, motor, vrachtwagen en busrijbewijs gehaald.

 

mijn eerste echte motor was een gele honda 400 supersport, toen een honda XL600, een honda CB900 bol dor, honda goldwing GL1100, en een suzuki GSX 750 F.

 

toen kwamen er kids en verdwenen de motoren helaas.

 

maar het bloed gaat waar het kruipt en het jeukt altijd, dus goldwing GL1200 gekocht, was me te zwaar en lomp, dus verkocht en nu de Pan ST1100 in de garage staan, tot volle tevredenheid.

 

ondertussen al meer dan 30 jaar op de vrachtwagen, 26 jaar voor C1000 gereden en nu 4 jaar bij bakker voor de coop supermarkten.

 

motorrijden is voor mij een echte hobby, ontspanning en plezier !!!

daarom hoef ik ook geen handvatverwarming ed omdat als het koud en nat is de ST niet buitenkomt (erg hé) !!!

maar ja, ik hoef maar 2 minuten op mijn andere fiets om op het werk te komen !

 

dit is mijn beknopte verhaal omtrent de motoren.

Oké dan doe ik ook mee:-)

 

Toen ik jong was stond het voor mijn vast dat ik met mijn 18e motor zou gaan rijden.

Maar toen het zover was zij de vader van mijn toenmalige vriendin haal jij je motor rijbewijs maar, maar zij komt NIET achterop.

Hierop eieren voor mijn geld gekozen en mijn autorijbewijs gehaald.

Later getrouwd en nooit meer mijn motor rijbewijs gehaald.

Evengoed bleef het mijn hele leven toch wel kriebelen, in de tussentijd gescheiden en weer getrouwd. Op mijn 50e uiteindelijk toch mijn rijbewijs gehaald en gaan uitzoeken wat voor motor ik wilde.

Eigenlijk was ik en ben ik nog steeds toch wel heel gek van de Goldwing.

Maar om het toch wel een hele zware machine was om op te beginnen uiteindelijk gekozen voor de st1100.

Na een jaar deze ingeruild voor de mooie 1300 uit 2014 waar ik nog steeds met veel plezier op stuur.

Gr. Ruud

Tsja, dan kan ik eigenlijk ook niet achterblijven.

 

Rond mijn dertiende, veertiende jaar, waren een aantal van mijn vrienden heel fanatiek in de weer met crossbrommers. Ik had zelf niet zo'n ding. Mijn moeder brak allebei mijn benen - bij wijze van - als ik met zo'n apparaat zou thuiskomen. Maar ik was helemaal in de ban van van het rijden op zo 'n brommer. Die vrienden hadden chronisch gebrek aan geld en ik, omdat ik zelf niet een brommer had, had wel wat geld over. Dus in ruil voor een paar liter benzine mocht ik ook bij tijd en wijle een aantal ronden over terrein rijden. Een ervaring die ik nooit zou vergeten. Ik vond het machtig. Voor mij stond het vast: Als ik zestien zou worden , kwam er een brommer.

Centjes gespaard en een paar maanden na mijn zestiende verjaardag, kon ik met behulp van een bijdrage van mijn pa een nieuwe brommer aanschaffen. Een Honda, een viertakt! Man, man, wat werd ik uitgelachen met mijn koffiemolen. De rest reed Puch of Tomos of Kreidler of Zündapp. Dat was eigenlijk wel een tweedeling, de hoge sturen en de buikschuivers. Ja, en daar kwam ik dan aan met een viertakt buikschuivertje. Was overigens een heel goed brommertje, heeft me geen enkele keer in de steek gelaten in de tijd dat ik er op reed. Dat was met voorgenoemde vier merken wel anders. Ik was er zo tevreden over dat ik op mijn 18e verjaardag een gloednieuwe Honda CB350 voor de deur had staan. (Dezelfde die je ziet in mijn avatar)

Ook dat was weer een viertakt. Iedereen reed toen tweetakten. Yamaha en Suzuki met name. Kawa's zag je bij ons in de buurt niet veel. Ook toen weer door de motorrijdende andersdenkenden smalend bejegend. Die drie-vijftig ging overigens als vergif. De tweetakten konden hem in de acceleratie boven de 70-80 niet volgen en ook met de topsnelheid konden ze niet met mijn machine mee. Dat had natuurlijk ook zijn keerzijden. De Honda was heel vaak kapot. Zo vaak dat ik hem een bijnaam heb gegeven en voor op de kuip heb gezet. "Monday's Child", Maandagskindje. Ik was er van overtuigd dat mijn motor op een maandagochtend door een slaperig Japannertje in elkaar was geschroefd en hier en daar wat steken had laten vallen. Klep door de zuiger heen? Dan is er toch iets niet goed afgesteld. Na de zoveelste dure reparatie de 350 ingeruild voor een nieuwe CB500F.

Ik heb er nog steeds spijt van dat ik die heb verkocht. Wat een fijne motor was dat en wat heb ik daar veel mee gereden. Samen met twee vrienden en onze vriendinnen op vakantie door Europa. De Vogezen, Chamonix, de Gorges du Verdon, Antibes, Juan les Pins en ga zo maar door. Goud!!

 

Op terugreis van een ziekenhuis in Tilburg , waar een maat van mij was geopereerd aan een hernia, ging ik in een bocht onder de zeedijk onderuit. Ik had te laat gezien dat er vers grind was gestrooid en in een poging te zaak te redden, ging al remmend in de bocht het voorwiel ervan onder en Roeltje begon aan een onvrijwillige luchtreis die eindigde tegen een betonnen paal. Alles aan de rechterkant was bont en blauw. Ribben en heup gekneusd, arm uit de kom en zo kon ik door naar het plaatselijke ziekenhuis in Terneuzen.

 

Ik heb daarna nog wel wat gereden, maar de schrik zat er in en ik heb hem verkocht.

 

Zo'n vijf jaar terug ben ik weer begonnen met het motorrijden. Ik was bang dat ik weer bang zou zijn, maar die vrees bleek ongegrond. Ik kocht een Honda Magna VF500C uit 1984. Wat een scheurijzertje was dat. 66pk uit 500cc. Kom daar nu nog maar eens om. Helemaal gepimpt, tank en andere gekleurde delen fluogeel gespoten en het zadel voorzien van een felrood dek. Windschermpje er op. Ik had het prima naar mijn zin met dat motortje.

Een koekblik maakte daar een einde aan door mij geen voorrang te verlenen en voor ik het wist lag ik met met mijn prachtig lichaam tegen het asfalt. De Magna ook en die was nog in deerlijker staat dan ik.

Herstellende van deze verwoestende klap oriënteerde ik me op mijn volgende motor. Wat het ook zou worden, hij moest voorzien zijn van ABS. En dat is dus uiteindelijk mijn ST1100 geworden. Ik ben nu een dikke 40 000 km verder. Ik vind het nog steeds een dijk van een motor. Ik rijd fluitend naar mijn werk, daar stop ik dan even met fluiten en rijd fluitend weer terug. :Smile:

 

Zo, u bent weer op de hoogte!!!

Edited December 14, 20187 yr by PanEuRoel

Omdat ik er veel plezier aan beleef en de Pan zo geweldig rijdt!!!

Op m'n 16e had ik een snelle Suzuki TSX 50 (goed gekieteld, de toerenteller kon tot ver in het rood) en kon ik niet wachten tot mijn 18e om op een echte motor te rijden, mijn vader reed op snelle Suzuki GSX-en na een ritje achterop was ik helemaal om.

Na mijn 18e verjaardag (1992) eerst begonnen met autorijles (dat hoorde zo), dit schoot niet echt op en ben toen eens maar met motorrijles begonnen, na 3 maanden geslaagd om vervolgens het autorijbewijs pas jaren later te halen.

 

Als eerste motor een Kawasaki KLR 250, na een week werden zowel ikzelf als de Kawa op een met een ambulance afgevoerd, de Kawa op een autoambulance en ik met een mensenversie (een mooie gele Mercedes), een vrachtwagenchaufeur had niet gezien dat ik afremde voor een kruising.

Het was gelukkig binnen de bebouwde kom zodat de klap niet heel hard aankwam.

's Avonds onder het mes om met metaal mijn pols te laten repareren en een tijdje kost en inwoning in het ziekenhuis gehad. Het ergste, 6 weken niet rijden.

 

De KLR250 verruild voor een GPZ500, deze stond in de schuur en ik kon nog niet rijden....

Na een paar weken (gips was er al af, de spalk was het metaal) proberen of ik de koppeling alweer kon inknijpen, dit voelde nogal in de hechtingen.....

De 5e week lukte de koppeling van de brommer, eindelijk rijden!!!

Na de 6e week kon ik de koppeling van de GPZ inknijpen, nieuwe motorpak aan (de "oude" was doorgeschuurd) en een rit gemaakt, wat heerlijk na al die weken!

 

Later de opvolger van de GPZ 500, een GPZ 900 nog wat meer 2e hands gemaakt, eerst een aanrijding met een fietser en nadat ik de motor had opgelapt ging ik op een kruising onderuit (diesel o.i.d. op het asfalt).

Verder gelukkig altijd de glimmende kant boven gehouden!

 

Ondanks die twee klappers en de schuiver altijd motorverslaafd gebleven.

 

Een Pan European en een Duc Monster vond ik toen schitterende motoren maar alleen destijds veel te duur voor me, nu heb ik ze beide!

Edited December 13, 20187 yr by Duckati

Waarom rij ik motor,

 

Het rijden op twee wielen geeft mij een kick en wel vanaf mij jongste jaren, het gevoel van het rijden,

Veel mensen begrijpen dat niet, de snelheid, het snelle op trekken , de pk's, de bochten ,de techniek, de saamhorigheid onder de rijders is gewoon klasse .

Rijden op een snelle brommer (opvoeren) daar begon het mee ,er was geen houden meer aan .

De snelle Zundapp ,werd al snel ingeruild door een Kawasaki 90ss. Vele motoren zijn hierna gevolgd Suzuki 550 de gs750 1100 bmw honda 750 st1100 enz

En nu zijn de wilde haren wel voorbij en rijden we op de st 1300, een topper. Maar toch ik heb nog weer bod gedaan op een snelle Kawasaki een ZZR 1100 Kan het niet laten en vraag me niet waarom.( mijn vrouw zegt al.........).

Het is gewoon weg genieten op de motor elke km.

Daarom rij ik motor

Blij te zien dat de topic titel is aangepast! :Smile:

Waarom ik motor rij?

 

het heeft altijd al gekriebeld. Op mijn 13e had ik mijn eerste cross brommertje en op mijn 15e had ik mijn eerste motor. Ik was in de gelukkige omstandigheid dat ik de beschikking had over heel veel ruimte in het buiten gebied. En ook een werkplaats/garage waar alles stond wat ik nodig had. Daarbij een stel ouders die het prachtig vonden dat ik mijzelf zo lekker kon vermaken. En in de omgeving waren er meer zo gelukkig dus was het zaterdags altijd feest.

Ik kon niet wachten op mijn 16e verjaardag dus stond er 4 weken daarvoor al een nieuwe Honda C320S in de schuur. Dat is een jaar goed gegaan. de snelheid kwam niet boven de 70 km en dat was te langzaam. Honda verkocht en een Garelli junior model 1977 er voor in de plaats genomen. Deze liep na een paar dagen sleutelen en uitproberen ruim boven de 100 km/uur. Op mijn 18e het autorijbewijs gehaald en meteen een auto gekocht. Dat was gezien de plek waar ik woonde veel comfortabeler. Toen ik verkering kreeg was het gebeurd met de pret van een 2 wieler, mijn toenmalig vriendin (nu mijn vrouw) vond het levens gevaarlijk en had door haar werk al genoeg gezien. Maar zo'n 25 jaar geleden kreeg mijn toenmalige buurman een proefles voor de motor voor zijn verjaardag. Mijn vrouw ging door de knieën en ik mocht ook een proefles. Al snel was het begeerde briefje binnen en hebben we een aantal keren een motor gehuurd. Tot ik op een verjaardag een helm kado kreeg van mijn vrouw. Ik was niet meer te houwen en een week later stond er een prachtige Kawazaki Z1100A1 in de garage. Al gauw stonden er 2. Na een jaar of 10 wilde ik iets anders maar wel weer met cardan en ja hoor staat er een st1100 te koop, proefrit en kopen natuurlijk. Daar heb ik 11 jaar met heel veel plezier op gereden maar door omstandigheden moest ik eigenlijk iets anders gaan rijden en mijn zoon reed zijn Yamaha diversion 900 plat. Daarom besloten de st1100 aan mijn zoon te "verkopen". Ik heb toen een Honda crossrunner 800 gekocht en die reed echt voortreffelijk maar tot ca 110 km/uur daarboven was het een hoop wind, lawaai en instabiliteit. Dus deze in september weer opgeruimd en op zoek naar iets anders. Dat is dus een st1300 geworden. En ja, deze is zwaarder en groter dan de 1100 maar ik ben ook weer wat opgeknapt. Ik heb er nog geen moment spijt van gehad. En wat betreft schade of iets dergelijks? in al die jaren 1 keer uitgegleden over een modderstroom in België bij een snelheid van bijna stilstaan. Schade 35 euro voor een nieuw afdekkapje over de valbeugel en heel veel imago schade.

Waarom ik ben begonnen?

 

Van huis uit niets met mobiliteit.

Geen brommer gehad mn ouders geen rijbewijs.

Toen ik mn B rijbewijs haalde vrij snel chauffeur geworden en uitgebreid met CE waar ik nog steeds mn brood mee verdien.

Waarom motor?

Nou dat begon wat later te kriebelen door al die tweewielers die in de file onder mn spiegels door reden.

Eerst motor gekocht daarna rijbewijs gehaald en gaan rijden.

Mn eerste liefde heeft twee weken na het halen van mn rijbewijs plaats gemaakt voor de grote allemansvriend de Honda ST1100.

Door omstandigheden een tijd niets en later toch weer een 1100 en weer later door allerlei lichamelijke klachten een BMW R1150RT en die is er nog steeds.

 

Gr William

Waarom rij ik motor? Mijn ouders wilden mij beschermen en daarom had ik (en mijn jongere broer) de volgende deal: geen brommer (en niet roken) tot mijn 18e, en dan zouden zij mijn rijbewijs betalen. Ik heb mij hier braaf aan gehouden en ik heb er nooit moeite mee gehad dat ik geen brommer had terwijl mijn beste vriend zo'n mooie snelle Zündapp had. Ik dacht altijd, mijn tijd komt nog wel, na mijn 18e neem ik een motor! Op mijn 18e heb ik op kosten van mijn ouders achter elkaar auto (12 lessen, in 1x geslaagd), motor (8 lessen, in 2x geslaagd) en vrachtwagen/bus (6 lessen, in 1x geslaagd) gehaald.

 

Mijn 1e motor was in 1980 een oranje Honda CB550F met zo'n 4-in-1 uitlaat (ik had liever 4 uitlaten gehad...). Hiermee heb ik in 5 jaar tijd 60.000 km gereden, vooral op en neer tussen Abcoude en Delft waar ik toendertijd woonde en studeerde. Ik ben er ook mee op vakantie geweest naar de Ardennen en naar Denemarken. In najaar 1986 (ik was toen 25) kreeg ik een hernia. Motorrijden zat er toen echt niet meer in en mijn motor stond werkeloos met een verdraaide ontsteking in de afgesloten parkeerkelder onder mijn flat in Amsterdam Z-O waar ik toen woonde. Daar is hij toendertijd gestolen en omdat de dieven hem niet aan de praat kregen (verdraaide ontsteking :-D) hebben ze hem uit nijd maar in het water gerold. De motor werd later door de politie terug gevonden, maar was vooral elektrisch hopeloos verloren. De verzekering stond in de winterstop dus ik kreeg geen enkele vergoeding, einde motor. Voor 100 gulden heb ik hem verkocht aan een neef, die hem overigens weer aan de praat heeft gekregen en er toch nog 4 jaar mee heeft gereden :- )

 

Daarna is er heel lang geen motor meer geweest. In de tussentijd heb ik diverse vriendinnen gehad en uiteindelijk in 1995 mijn huidige vrouw en vanaf 1997 mijn dochters. Het motorgevoel is altijd aanwezig gebleven, maar het heeft heel lang niet echt gekriebeld, tot in 2014. Ik woonde inmiddels in Haarlem en zag daar op een dag een Honda GL650 Silverwing met kuip en koffers voorbij rijden, wauw, mijn droommotor toen ik in 1985 nog een arm studentje was! Ik zag op Marktplaats dat deze motoren al voor €1250 te koop stonden en mijn vrouw zei: "dat geld hebben we wel, het is eigenlijk het geld voor de nieuwe bank, maar als jij daar heel gelukkig van wordt, vind ik dat goed!"

Ik heb daarna 2x een Honda GL650 Silverwing gehad, eerst een grijze, bouwjaar 1984, waarmee ik in ruim 2 jaar tijd 28.000 km heb gereden en toen een rode, bouwjaar 1983, waarmee ik in bijna 1 jaar tijd 11.000 km heb gereden. Beide motoren, oude beestjes van ruim 30 jaar oud, gingen helaas te snel stuk, en daarna kwam in juni 2017 mijn huidige bordeaux-rode Pan-European ST1100, bouwjaar 2001.

 

Ik merk dat ik heel gelukkig wordt van motorrijden. Ik moet voor mijn werk soms veel reizen in Nederland. Met de (dienst)auto van Haarlem naar Friesland is een dodelijk saaie rit, echter, op de motor is dat een cadeautje, in elk jaargetijde en in elk weer als het maar niet glad is of hard regent. Als het kan rij ik mijn dienstreizen altijd op de motor, van Assen tot Vlissingen en van Den Helder tot Roermond. Toen ik in juni 2018 langs de fjorden in Noorwegen reed, kreeg ik bijna tranen in mijn ogen van geluk en genot. Ik snap achteraf ook niet meer dat ik zolang geen motor heb gereden, ik word er zo blij van! Wat zonde van die verloren tijd zonder motor... Ik heb het 1e jaar met mijn Pan maar liefst 21.000 km gereden (waarvan 4.800 naar en in Noorwegen). Ik heb nog steeds grote dromen om op de motor naar de Noordkaap te rijden of naar IJsland, de Alpen, Corsica, Zuid-Spanje, Zuid-Italië, Kroatië of Griekenland. Ik kijk op Youtube graag naar filmpjes van motorwereldreizigers die van Europa naar Australië rijden of van Alaska naar Vuurland of van Japan naar Portugal. Ik voel een soort onrust en haast in mij, want ik ben nu 57 en nog in goede gezondheid, maar hoelang duurt dat nog? Ik heb te vaak om mij heen gezien dat het leven soms hele onverwachtse harde en onprettige verrassingen in petto heeft heeft voor jou of je geliefden. Ik heb haast want nu kan het nog!

 

Met een vriend achterop op een huurmotor op Rhodos in 1986

Edited December 16, 20187 yr by DuinPan

Met een vader die meer motorolie dan bloed door z'n aderen had stromen is dat niet moeilijk natuurlijk.

Op m'n 12de-13de m'n eerste minibrommertje gekregen om het jaar erop een Kreidler Florett van 1961 aangeboden te krijgen. Deze stond al meerdere jaren in weer en wind gewoon brommer te wezen bij kennissen van m'n pa. Deze weer lopend gemaakt en gaande weg helemaal gesloopt, spatborden eraf, breder stuur erop..., achteraf gezien was dit een doodzonde natuurlijk (had ik hem nu nog maar!) Toen kwam er op m'n 15de een Kreidler Mustang Cross met RS blok onder. Hier heb ik dan ook m'n eerste legale kilometers mee over de openbare weg gereden. Na enkele, trouwens geslaagde, vluchtpogingen voor de sterke arm der wet (ding liep 115km/u) de Kreidler verkocht en een Yamaha Sting gekregen omdat ze dat thuis veiliger vonden. Na rodage liep dit ding ook alweer vlug 75 en waren we weer in overtreding! Op m'n 17de met een Beta 125cc m'n eerste motorcrosservaring opgedaan en het jaar nadien met een Maico 500 in de competitie motorcross gestapt. Deze was echter al vrij gedateerd toen ik ermee begon en werd dan ook vlug vervangen door een CR 250 van Honda. Hiermee enkele podiumplaatsen behaald maar de aankoop van een huis verplichtte me een punt te zetten achter de competitie. De CR 250 vervangen door een CX 500 Silverwing van Honda en deze kreeg de twijfelachtige eer van m'n eerste motor te zijn die ik total loss reed gevolgd door m'n Jawa 350 zijspan een maand of 10 later. Na nog enkele Suzuki's, Honda's en een BMW bereden te hebben zonder ongevallen eindelijk "thuisgekomen" en m'n eerste Goldwing gekocht. Deze werd al vlug geflankeerd door een andere GL 1500 waar twee van onze vrienden jammerlijk genoeg dodelijk waren mee verongelukt. Deze weer opgebouwd als blijvend eerbetoon aan hun. Nadien kwam ook hun GL 1000 in m'n bezit. Ooit werd hier aan begonnen met restaureren maar door het ongeluk helaas nooit tot een goed einde gekomen. Deze is door mij tot de laatste bout ontmanteld en weer opgebouwd een proces waar ik al enkele jaren mee bezig ben. Een tweede GL 1000 kwam erbij als voorbeeldmoto van hoe alles weer in elkaar moet en ook een derde GL 1000 in rijdende staat waar ik nu ook mee rond bol en dit voornamelijk naar oldtimerbijeenkomsten. Verder staan er in de garage ook nog een GL 1100 Aspencade en een GL 1200 SE-i beide ook in een gezegende oldtimerleeftijd. De Pan brengt me dagelijks van en naar het werk en zo doe ik jaarlijks een 30 a 35.000 motorkilometertjes. Het moest maar zo leuk niet zijn ! :vroem::vroem::vroem:

Leuke verhalen allemaal en leuk om te lezen waarom een ieder aan het rijden is gegaan.

Mag ik de topic starter @Henk2511 (bij voorbaat) bedanken voor de opzet

Je leest veel , de vrijheid , de wind goed aanvoelen , plezant , het asfalt dat je onder je wielen ziet passeren , de blikken , de regen waar je stront nat van wordt , het zweten als een otter bij 30 °…. en kwetsbaar zijn en toch doe ik het zeer graag.

Ik lees vrij veel reisverhalen van andere rijders en de niet geasfalteerde paadjes vind ik ook wel gaaf om te lezen.

Mensen met een Trans Alp en dat soort machientjes maken andere reizen dan iemand die op het asfalt blijft.

Je komt op hele andere plaatsen waar heel wat minder reizigers komen.

Je zit als het ware echt in de natuur , er middenin en je gaat over die kam , door dat watertje .

Zo'n motorfiets spreekt me ook wel aan maar 2 fietsen daar heb ik al de plaats niet voor om ze te stallen.

Maar goed , als de Pan ooit weg gaat :).

Ik heb altijd op 2 wielen gereden met een verbrandingsmotor eronder vanaf mijn 16e.

Op mijn 18e dan mijn autorijbewijs gehaald en toen in die tijd was een autorijbewijs ook geldig voor alle motorfietsen toen.

10 PK of 100 PK , dat was gelijk .

Nu is het wel stevig anders.

Begonnen op een Peugeot bromfietsje , een knalgele die van mijn pa was.

Daarna aan Suzuki AC 50 waar ik verschillende jaren heb meegereden.

Op een keertje wilde ik vertrekken en stond de politie naast me.

Bromfiets op de rollen , te snel !

Ik had dat brommertje toen overgekocht van de zuster van mijn huidig liefje toen en hij reed toen al te snel.

Politierechtbank , een boete die papa & mama hebben opgehoest en die vonden dat niet zo leuk.

Hoe zou je zelf zijn ?

Dan die bromfiets ingeschreven als motorfiets en dan was dat probleem toch van de baan.

Lekker tuffen , geen rolletjes meer voor me.

Heerlijk.

Werd ik tegengehouden door de flikken.

Meneer , u rijdt te snel .

Dan heb je dat weer !

Mijn snelheid was gemeten met een speedgun.

Die dachten , ha die hebben we goed liggen.

Ze wandelen rond mijn motorfiets en zien die motorplaat hangen , voor mij :))) maar voor de flikken :-((( balen.

Oooh , het is een motorfiets ?

Euh ja.

Hmmm , u moet wel uw snelheid aanpassen.

Ja , beloofd.

Na die Ac een Honda CM 125 twin , ne chopper.

Leuk machientje , een keertje mee naar Duitsland gereden , aan de kanten van Trier voor een weekje met een ander meisje achterop.

Ah ja , ander machien is een andere griet :).

Daarna een paar jaar zonder en een Suzuki GS 500 E gekocht.

Mijn eerste " zware " motorfiets.

Met weer een ander meisje waarmee ik dan ben gehuwd.

Dan een leuke Suzuki DR 800 Big.

Spartaans met een ruitje dat niks voorstelde en een enorm slecht zadel.

Veel koppel bij lage toeren en veel te hoog voor me en wat laten verlagen.

Is de periode dat we gehuwd zijn en de plannen waren met de DR naar het zuiden van Frankrijk als huwelijksreis.

Maar de DR besliste er anders over.

Er waren problemen met de doorvoer van olie in het blok , een verstopt kanaal.

Ik had garantie maar de motor geraakte niet op tijd klaar.

We hadden een kameraad en die had een ST 1100 en die mocht ik gebruiken om de reis te maken.

Iets helemaal anders dan de DR en reed geweldig.

Na de DR een DL 1000 van Suzuki.

Met deze heb ik vrij veel gereisd , Duitsland , Nederland , Luxemburg , Frankrijk ( Vogezen :) ).

Toch 11 jaar meegereden ondanks de kei slechte windbescherming en het onvoorstelbare gebulder rond mijn helm.

Toen kwam de Pan 1300 in zicht.

Wat surfen , wat zoeken en in de club waren 2 leden met een 1300 en nu zijn we al met 5 Pan's en allemaal 1300.

Dus zeker geen slechte motorfiets.

Met mijn huidige een testritje gedaan en maar gelijk gekocht en voor mijn DL nog een leuke prijs gekregen.

Ik ben enorm tevreden van mijn motorfiets en hij heeft alles wat ik er van verwacht.

Goede windbescherming , goed standaard zadel , genoeg vermogen / koppel , veel bagage mogelijkheden , leuke tankinhoud , rijdt vlot en enorm handelbaar ook al weegt hij wel wat maar als je rijdt is het allemaal zo vanzelfsprekend.

Je zou zeggen , het is de perfecte fiets ?

Voor 99 % wel , het verbruik valt soms wel wat tegen en gaat tegen de 6 l aan.

Maar ik bedenk ook wel als je met zo'n gewicht rijdt dat het verbruik geen 4.5 l kan zijn en met rustig rijden want dat is ook zowat mijn rijstijl kom ik toch bijna 500 km ver maar dan is het sap wel zo goed als op.

Dit is mijn droomfiets en ik zou voorlopig niets anders willen.

Het is heerlijk rijden maar in het buitenland is het voor me nog intenser , nieuwe onbekende wegen , andere omgeving , praten met mensen die je niet kent.

Dat vind ik zo heerlijk en anders op een motorfiets dan dat je op weg bent met je wagen.

Stap een terras op en je spreekt niemand aan , ben je met de motorfiets en er zitten andere motorrijders op het terras is de drempel lager om elkaar aan te spreken.

Zo ervaar ik het toch , verschillende keren meegemaakt in sept met mijn reisje.

En om het allemaal wat betaalbaar te houden tracht ik ook zoveel mogelijk zelf te doen , behalve de banden daar heb ik een vast adres voor.

Hij wordt vertroeteld , in de watten gelegd , onderhouden , gepoetst , gekoesterd en als ik kon stond hij naast mijn bed .

Haha.

Alles wat de klok hier slaat voor mij dan toch is de Pan , bijna Pan bloed dat door mijn aders stroomt.

In de familie zeggen ze wel eens , den Erwin zit meer op z'n Pan dan …. .

Hehe , nou ja de Pan is ook echt snellerrrrrrr hé :).

[automerge]1545737055[/automerge]

@DuinPan , je lijkt wel een beetje op Dustin Hoffman vind ik in jullie jonge jaren.

[automerge]1545737365[/automerge]

De Kreidlers , Zündapp's dat waren in die tijd de duurdere bromfietsen .

Edited December 25, 20187 yr by Mister Vogezen

wow @Mister Vogezen wat een verhaal

Oke, doe ik ook voor een deel mee!.

15 jaar, krantenwijkie en een klein beetje hulp van mijn ouders, diverse Zündapp's versleten. Zou ik ze nu nog hebben dan.... Daarna kwamen de crossmotoren. De laatste was een Honda 250cc. Ik heb er nog rugklachten van.

Zat van school uit in de autotechniek dus de garage in. Dat werd later het restaureren van VW en Porsche. Via een omweg kort beroepsmilitair geweest, dus niks meer met techniek gedaan. Tot op een zekere dag mijn zoon komt aanlopen en zegt "zullen we ons motorrijbewijs gaan halen"........................We hebben ondertussen 4 motorrijders in ons gezin.

Ik begon met een prachtige BMW K1100RS. Een monster van een motor maar ik had altijd nekklachten door de zithouding. Daarna een BMW R850RT. Top ding maar veel gezeik met de ABS systemen van die dingen. Ik kocht er een Yamaha TDM850 bij. Top ding maar opeens iets met de kleppen. Deze verkocht en een Yamaha FJR1300 gekocht. Fantastische motor. Bloedsnel maar ook kleine dingen dat mij ertoe bracht hem weg te doen. Van de vader van mijn schoonzoon hoorde ik veel over zijn Pan. Paar keer naar zo'n machine gekeken maar dacht toen, "ik ga echt niet op zo'n ouwe lullen ding rijden". a-fijn ik rij nu bijna één jaar met mijn Pan en ben er zeer tevreden over.

dit is echt hartstikke leuk om dit allemaal te lezen,

en in ieder verhaal zit wel iets herkenbaar, zoals iets met de politie, de zündapps en de kreidlers, opgegroeid met benzine of diesel in de aderen (van vaders) en allemaal het prikkelend gevoel, de één heel vroeg en de ander iets later, van het motorrijden !!!!

ik hoop nog vele verhalen te mogen lezen en dan lekker terugdenken van, Oh ja, dat heb ik ook meegemaakt of zo gedaan !!!!

super !!!!!!!