Mijn dochter is in mijn gezin de enige die mijn Motorrijden wel ziet zitten. Ze is 10 en was vanaf het begin al heel enthousiast om mee te gaan. Ik heb haar wel verteld dat ze nog even moet wachten totdat ik zelf voldoende gewend ben aan de Pan. Haar oudere broer vind het samen met mijn vrouw eigenlijk maar niks.
Toen ik haar vertelde dat ik een groene motor had gekocht keek ze even pissig... --Zo'n blik van "Pa, hoe kon je!"-- Gelukkig zag ze hem de volgende ochtend en ze vertelde me zodra ik beneden kwam dat ze deze kleur wel erg mooi vond. Ik vroeg haar aan te wijzen welke kleur ze dan eerst dacht dat ik gekocht had en ze wees zonder aarzelen naar een Kawa-groene folder...
"Nee, dat is mijn kleur niet", verzekerde ik haar met een inwendige knipoog.
We kwamen gisteren in de stad een motor tegen (ik zeg liever niet wat voor een) en ze riep meteen "getver!" Ik vroeg haar wat er mis was met die motor en ze zei "dat geluid, wat een gejank". Slik, dacht ik bij mezelf, misschien heeft ze ook wel een hekel aan het "Pan-fluitje".
Vanmiddag heb ik hem maar weer even aangezwengeld om me ervan te overtuigen dat mijn Pan toch echt wel als een motor klinkt, en dat deed hij nog steeds gelukkig naar volle tevredenheid. Wat een opluchting. Mocht dat toevallig aan de staat van de uitlaatdempers liggen dan weet ik het nu zeker; ik laat het liever zo!
koekje ? wel twee handen aan het stuur We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.
Mijn dochter is in mijn gezin de enige die mijn Motorrijden wel ziet zitten. Ze is 10 en was vanaf het begin al heel enthousiast om mee te gaan. Ik heb haar wel verteld dat ze nog even moet wachten totdat ik zelf voldoende gewend ben aan de Pan. Haar oudere broer vind het samen met mijn vrouw eigenlijk maar niks.
Toen ik haar vertelde dat ik een groene motor had gekocht keek ze even pissig... --Zo'n blik van "Pa, hoe kon je!"-- Gelukkig zag ze hem de volgende ochtend en ze vertelde me zodra ik beneden kwam dat ze deze kleur wel erg mooi vond. Ik vroeg haar aan te wijzen welke kleur ze dan eerst dacht dat ik gekocht had en ze wees zonder aarzelen naar een Kawa-groene folder...
"Nee, dat is mijn kleur niet", verzekerde ik haar met een inwendige knipoog.
We kwamen gisteren in de stad een motor tegen (ik zeg liever niet wat voor een) en ze riep meteen "getver!" Ik vroeg haar wat er mis was met die motor en ze zei "dat geluid, wat een gejank". Slik, dacht ik bij mezelf, misschien heeft ze ook wel een hekel aan het "Pan-fluitje".
Vanmiddag heb ik hem maar weer even aangezwengeld om me ervan te overtuigen dat mijn Pan toch echt wel als een motor klinkt, en dat deed hij nog steeds gelukkig naar volle tevredenheid. Wat een opluchting. Mocht dat toevallig aan de staat van de uitlaatdempers liggen dan weet ik het nu zeker; ik laat het liever zo!