Naar aanleiding van de discussie rondom de Daniël de Hoed Kliniek, de wielrenners en het kennelijk aanwezig zijn van een hoop kennis op dit gebied wil ik graag het volgende aan de groep voorleggen:
In een vorig leven (bestaat dat eigenlijk wel als je eenmaal Pan rijd?) was ik lid van een motorclub die met de regelmaat van de klok toertochten organiseerden waar meestal ruim boven de 100 motoren mee meereden. De laatste tocht waar ik mee meereed waren er 200+ motoren.
Deze club had het regelen van het verkeer heel slim aangepakt (vond ik). Ze gingen als volgt te werk:
- Voorrijder die de route kent en zich gewoon aan de verkeersregels houd plus één volger (nr 2) die ook bekend is met de route.
- Daarachter de eerste vier rijders in kiellinie (dus niet in baksteen)
- Dan de rest van de groep in baksteenformatie.
- Aangekomen bij een plaats waar het verkeer geregeld dient te worden geeft nr 2 met handgebaren aan hoeveel mensen (lees motorfietsen) en op welke plek een afzetting moeten maken.
Dat kan dus zijn op een rotonde waar de groep rechtdoor (tweede afslag) moet; 1 of 2 motoren links van de stoet om het rotonde verkeer te blokkeren en 1 of 2 motoren rechts bij het inkomende verkeer vlak voor de afslag die de groep moet hebben. Zo worden ook eventuele fietspaden voorzien van een 'eigen' afzetter.
- Die 'afzetters' blijven daar de boel blokkeren tot de hele stoet voorbij is en voegen in vlak voor de hekkensluiter van de tocht die met een hesje rijd waarop staat -gelieve niet inhalen-.
- Doordat de afzetters steeds achteraan aansluiten en de eerste vier achter elkaar rijden bereik je twee zaken: 1) iedereen komt aan de beurt en 'leert' zodoende hoe een en ander werkt en 2) de eerste vier kunnen allemaal heel goed zien wat de 'aangever' voor handsignalen geeft.
De overige leden van de toertocht rijden baksteensgewijs.
Dit systeem werkte altijd perfect en ik heb zelfs herhaalde malen gezien dat toevallige politieauto's of politie mensen goedkeurend knikten of een duim opstaken.
De voordelen zijn mijns inziens ook wel duidelijk:
- De eerste rijder houd zich keurig aan de verkeersregels
- De hele groep rijd netjes in baksteenformatie (er wordt absoluut niet onderling ingehaald)
- Nieuwe leden rijden de eerste keer 'gekoppeld' aan een 'buddy' en blijven daar ook bij, ook als ze aan de beurt zijn om een afzetting te doen.
De toertochten begeven zich zelden of nooit op de snelweg.
Ik begrijp dat dit anders is als het begeleiden van een groep zoals in het kopje van dit verhaal maar.....
Mijn vragen aan de hier verzamelde kennis zijn:
Mag dit? Is dit gebruikelijk bij het rijden met grotere groepen? Wat zouden ze anders hebben moeten doen als dit bijvoorbeeld absoluut niet toegestaan is? Is dit misschien een vorm van gedoogbeleid?
koekje ? wel twee handen aan het stuur We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.
Naar aanleiding van de discussie rondom de Daniël de Hoed Kliniek, de wielrenners en het kennelijk aanwezig zijn van een hoop kennis op dit gebied wil ik graag het volgende aan de groep voorleggen:
In een vorig leven (bestaat dat eigenlijk wel als je eenmaal Pan rijd?) was ik lid van een motorclub die met de regelmaat van de klok toertochten organiseerden waar meestal ruim boven de 100 motoren mee meereden. De laatste tocht waar ik mee meereed waren er 200+ motoren.
Deze club had het regelen van het verkeer heel slim aangepakt (vond ik). Ze gingen als volgt te werk:
- Voorrijder die de route kent en zich gewoon aan de verkeersregels houd plus één volger (nr 2) die ook bekend is met de route.
- Daarachter de eerste vier rijders in kiellinie (dus niet in baksteen)
- Dan de rest van de groep in baksteenformatie.
- Aangekomen bij een plaats waar het verkeer geregeld dient te worden geeft nr 2 met handgebaren aan hoeveel mensen (lees motorfietsen) en op welke plek een afzetting moeten maken.
Dat kan dus zijn op een rotonde waar de groep rechtdoor (tweede afslag) moet; 1 of 2 motoren links van de stoet om het rotonde verkeer te blokkeren en 1 of 2 motoren rechts bij het inkomende verkeer vlak voor de afslag die de groep moet hebben. Zo worden ook eventuele fietspaden voorzien van een 'eigen' afzetter.
- Die 'afzetters' blijven daar de boel blokkeren tot de hele stoet voorbij is en voegen in vlak voor de hekkensluiter van de tocht die met een hesje rijd waarop staat -gelieve niet inhalen-.
- Doordat de afzetters steeds achteraan aansluiten en de eerste vier achter elkaar rijden bereik je twee zaken: 1) iedereen komt aan de beurt en 'leert' zodoende hoe een en ander werkt en 2) de eerste vier kunnen allemaal heel goed zien wat de 'aangever' voor handsignalen geeft.
De overige leden van de toertocht rijden baksteensgewijs.
Dit systeem werkte altijd perfect en ik heb zelfs herhaalde malen gezien dat toevallige politieauto's of politie mensen goedkeurend knikten of een duim opstaken.
De voordelen zijn mijns inziens ook wel duidelijk:
- De eerste rijder houd zich keurig aan de verkeersregels
- De hele groep rijd netjes in baksteenformatie (er wordt absoluut niet onderling ingehaald)
- Nieuwe leden rijden de eerste keer 'gekoppeld' aan een 'buddy' en blijven daar ook bij, ook als ze aan de beurt zijn om een afzetting te doen.
De toertochten begeven zich zelden of nooit op de snelweg.
Ik begrijp dat dit anders is als het begeleiden van een groep zoals in het kopje van dit verhaal maar.....
Mijn vragen aan de hier verzamelde kennis zijn:
Mag dit? Is dit gebruikelijk bij het rijden met grotere groepen? Wat zouden ze anders hebben moeten doen als dit bijvoorbeeld absoluut niet toegestaan is? Is dit misschien een vorm van gedoogbeleid?