Vorige week had ik mij bij Henk gemeld dat ik problemen had met mijn achterrem. Ze waren op een rare manier afgesleten terwijl ze er pas 8.000 km onder lagen.
Voordat ik het wist hadden we al een afspraak staan voor afgelopen woensdag staan.
[ATTACH]1902[/ATTACH]
[ATTACH]1903[/ATTACH]
Afgelopen woensdag was het zover.
Na 140 kilometer slingeren in een prettig zonnetje, kwam Panman1100, voor sommige beter bekend als Super Henk, aangereden op zijn Pannetje. Eenmaal aangekomen in het altijd mooie Arnhem werd hij opgewacht en na een demonstratie van zijn eigen motor die de dag ervoor liefdevol was behandeld door Henk met o.a. een nieuw navigatie ging de dag verder in een veel te kleine lift naar de elfde verdieping. Daar viel de mond open vanwege het uitzicht en was Henk niet meer weg te slaan van zijn kop koffie en het uitzicht. Toch, na gezellig samen met chef (de vrouw des huizes) te hebben gebept, gingen Henk en ik aan de slag. Ik keek vaak achterom omdat ik dacht dat er nog iemand was, maar het bleek Henk zelf te zijn die regelmatig in zichzelf praat ;).
Eerst aan de slag met de rem. De cupjes deden erg moeilijk. Na veel heen en weer gepomp met het ontluchtingssetje van Henk kregen we ook de laatste er uit. Daar werd direct het probleem zichtbaar. Er zat vuil bij de ringen waardoor één van de cupjes niet meer goed terug ging. Gevolg zie foto's. Die slijtage streep was waarschijnlijk ook de oorzaak van de rare trilling die ik al een tijdje voelde. Na een uitgebreide schoonmaakbeurt waarbij de alle hoekjes, gaatjes en kiertjes werden meegenomen paste de cupjes er weer perfect in. Door de luchtkamers ging bij het indrukken van 1 cupje de ander er weer uit. Goed teken en Henk genoot van het schouwspel van de cupjes. Na de rem weer in orde te hebben gemaakt ging het wiel uit elkaar. Alles werd keurig schoongemaakt, de busjes in de rubbers omgedraaid vanwege de speling en alles weer terug geplaatst. Overtollig vet weggehaald en precies genoeg vet weer aangesmeerd. Alles weer netjes teruggeplaatst zoals het hoort en werkte prima. Inmiddels hadden we ook een heerlijke lunch gekregen van de chef. Met het mooie uitzicht op de achtergrond genoten we van de lekkere broodjes.
Weer aan de slag en om 16:00 uur ook een minuut stilgestaan bij de slachtoffers van MH17. Zoals het hoort!
En toen de uitlaten. Gewone pakkingbusjes gingen niet dus een pakkingtape gebruikt. Na een beetje heen en weer gemieter kregen we de dempers erin en konden we ze vastdraaien. Maar... Henk zou Super Henk niet zijn als het zijn eigen krachten niet kende en de bout vermoorde met de dopsleutel. Vlug op de NTV van chef naar de bouwmarkt even een paar schroeven halen aangezien we de juiste natuurlijk niet hadden liggen. Met beheersing ging deze schroef er wel netjes in en de uitlaten zaten er op. Even testen en ze waren ook gasdicht.
Met een grote glimlach stapte ik weer op mijn Pan en reed heerlijk weg. Nou was mijn glimlach al groot, maar die van Henk was nog groter. Heerlijk om te zien dat iemand met zoveel passie iemand helpt en daarbij zelf zoveel voldoening haalt.
Intussen zonder dat we het doorhadden was het alweer 20:00 uur. Zo ongeveer 10 uur :eek: bezig geweest dus met de PAN. (als we de koffie en de gezelligheid eraf halen was het wat minder ;))
koekje ? wel twee handen aan het stuur We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.
Remprobleem
Vorige week had ik mij bij Henk gemeld dat ik problemen had met mijn achterrem. Ze waren op een rare manier afgesleten terwijl ze er pas 8.000 km onder lagen.
Voordat ik het wist hadden we al een afspraak staan voor afgelopen woensdag staan.
[ATTACH]1902[/ATTACH]
[ATTACH]1903[/ATTACH]
Afgelopen woensdag was het zover.
Na 140 kilometer slingeren in een prettig zonnetje, kwam Panman1100, voor sommige beter bekend als Super Henk, aangereden op zijn Pannetje. Eenmaal aangekomen in het altijd mooie Arnhem werd hij opgewacht en na een demonstratie van zijn eigen motor die de dag ervoor liefdevol was behandeld door Henk met o.a. een nieuw navigatie ging de dag verder in een veel te kleine lift naar de elfde verdieping. Daar viel de mond open vanwege het uitzicht en was Henk niet meer weg te slaan van zijn kop koffie en het uitzicht. Toch, na gezellig samen met chef (de vrouw des huizes) te hebben gebept, gingen Henk en ik aan de slag. Ik keek vaak achterom omdat ik dacht dat er nog iemand was, maar het bleek Henk zelf te zijn die regelmatig in zichzelf praat ;).
Eerst aan de slag met de rem. De cupjes deden erg moeilijk. Na veel heen en weer gepomp met het ontluchtingssetje van Henk kregen we ook de laatste er uit. Daar werd direct het probleem zichtbaar. Er zat vuil bij de ringen waardoor één van de cupjes niet meer goed terug ging. Gevolg zie foto's. Die slijtage streep was waarschijnlijk ook de oorzaak van de rare trilling die ik al een tijdje voelde. Na een uitgebreide schoonmaakbeurt waarbij de alle hoekjes, gaatjes en kiertjes werden meegenomen paste de cupjes er weer perfect in. Door de luchtkamers ging bij het indrukken van 1 cupje de ander er weer uit. Goed teken en Henk genoot van het schouwspel van de cupjes. Na de rem weer in orde te hebben gemaakt ging het wiel uit elkaar. Alles werd keurig schoongemaakt, de busjes in de rubbers omgedraaid vanwege de speling en alles weer terug geplaatst. Overtollig vet weggehaald en precies genoeg vet weer aangesmeerd. Alles weer netjes teruggeplaatst zoals het hoort en werkte prima. Inmiddels hadden we ook een heerlijke lunch gekregen van de chef. Met het mooie uitzicht op de achtergrond genoten we van de lekkere broodjes.
Weer aan de slag en om 16:00 uur ook een minuut stilgestaan bij de slachtoffers van MH17. Zoals het hoort!
En toen de uitlaten. Gewone pakkingbusjes gingen niet dus een pakkingtape gebruikt. Na een beetje heen en weer gemieter kregen we de dempers erin en konden we ze vastdraaien. Maar... Henk zou Super Henk niet zijn als het zijn eigen krachten niet kende en de bout vermoorde met de dopsleutel. Vlug op de NTV van chef naar de bouwmarkt even een paar schroeven halen aangezien we de juiste natuurlijk niet hadden liggen. Met beheersing ging deze schroef er wel netjes in en de uitlaten zaten er op. Even testen en ze waren ook gasdicht.
Met een grote glimlach stapte ik weer op mijn Pan en reed heerlijk weg. Nou was mijn glimlach al groot, maar die van Henk was nog groter. Heerlijk om te zien dat iemand met zoveel passie iemand helpt en daarbij zelf zoveel voldoening haalt.
Intussen zonder dat we het doorhadden was het alweer 20:00 uur. Zo ongeveer 10 uur :eek: bezig geweest dus met de PAN. (als we de koffie en de gezelligheid eraf halen was het wat minder ;))
Super dag gehad en veel geleerd.
Hulde weer aan het MKT en in bijzonder voor Henk!