( hier een eerste bijdrage en naar ik hoop nog veel en veel meer..)

 

We schrijven ergens in de aren '70. Mijn best maat Geert had het in z'n kop gehaald om vaste vette verkering te nemen terwijl genoegzaam bekend was dat hij maar 1 liefde had en dat was z'n motor..een Kreidler 80 cc (jawel !). Elke vrij minuut was hij aan het prutsen, sleutelen, poetsen, pogingen ondernemen revolutionaire lak te ontwikkelen die krasvast zijn zou voor de zijkappen en dan verkering met Anne-Marie. Anne - Marie was veel vrouw, erg veel vrouw, dochter van een sergeant-majoor van de oude stempel. Pa had veel borst en volume, Anne-Marie ging hem op haar 17e al flink benaderen op die punten, maar Geert had verkering omdat dat kennelijk zo hoorde.Het meiske gaf geen zier om motoren, helemaal niets, maar ja, ze had verkering en dus moest ze wel achterop omdat Geert meende ergens heen te moeten in de regio Venlo. het was in feite meer een rijdende tentoonstelling. Altijd en overal een te hoge snelheid, Anne-Marie zich vastklampend aan de 20 cm kleinere Geert. Mijn visie was, dat Geert verkering had met de Kreidler en Anne-marie dat niet in de peiling had. de natuur moest z'n beloop hebben.

Zo geschiedde op een dag dat Geert mét verkering de Maasbrug afscheurde óp het fietspad, van Venlo naar Blerick. het was een mooie lentedag en Geert genoot, Anne-Marie zat verstijfd achterop en vreesde de naderende-bekende haakse bocht linksaf de tunnel in. Zover kwam het niet. Al kletsend met ca. 90 p/uur lette m'n maat niet op en ramde een zuil frontaal. Hij meters over de tegels, Anne-Marie werd gelanceerd en wel een meter of 30 de braamstruiken in.

Later vernam ik het verhaal ( uiteraard subjectief ) : Geert mankeerde niets, Anne-Marie kwam struikelend het struikgewas uit, bont en blauw, rokje stuk enzovoort. Stomverbaasd zag zij dat haar verkering de schade aan het opnemen was van z'n motor. Gehele voortrein plat, stuur in tank gslagen enz. Geert-'s wereld, hij bestond eigenlijk niet meer. Anne-marie riep zoiets als :"Je kijkt niet eens naar me om, idioot ."Vindt je het gek, sprak haar vriendje, moet je m'n bike zien g.v.d.!..helemaal naar de kl...ten."

Eind verkering.

Geert heeft enige weken heimelijke routes moetne nemen na reparatie van de Kreidler, de sergeant-majoor wilde hem aanspreken ( lees : verbouwen) dus was een slimme parcours-keuze op zijn plaats.

Anne-Marie trouwde en ander, een hoge pief van de Academie te Breda ( wat anders) en kreeg in rap tempo 5 kinderen, werd kolonel bij de BVD en schijnt op staatskosten vanuit Engeland naar Nederland te gaan voor 1 x kapper. Geert is al decennia in de USA en aldaar beroemd omdat hij Suzuki-'s GT 750 als nieuw maakt. Het schijnt dat zijn werkplaats fiks riekt naar raceolie. Waarschijnlijk zijn beide mensen ná de verkering in hun element geraakt ?

 

Martin

Mooi verhaal Martin.

Zo zie je maar weer hoe het leven de bochten neemt.

Klopt Geert.

 

vooruit..nog eentje dan....

 

KNAP MOTORPAK

 

 

Diezelfde Geert als uit verhaal nr. 1 was totaal idolaat van Barry Sheene. waarom weet ik niet, maar het was duidelijk en opvallend. Let wel : internet bestond niet, mobieltjes..wattisda?? We waren afhankelijk van het blad MOTO73 en kochtten dit blad samen vanwege de weinige pecunia. Vooraleer ik leesrecht kreeg was veel tijd verstreken, posters weg, beduimeld ding in feite, maar het was goed zo. We hebben het over een vriend. Geert werkt elke vrije zaterdag in een fabriek om machines te reinigen en vloeren te vegen, bij tuinders aardbeien plukken, touwtjes voor tomaten binden in snoeihete kassen de hele zomervakantie, samen hele vakanties in de Venloossche Gereedschappen Fabriek stralen met de eigen bromfietshelm op, met blote handen in baden trychloorethyleen. Ik wilde sparen voor een Kreidler, hij niet, hij had er al eentje. Zijn doel was een motorpak. Een pak op maat nog wel te leveren door Daemen Leathers in de Suzuki-fabriekskleuren, op maat, prominent het cijfer 7 en de naam Barry Sheene. Natuurlijk. De prijs was het ongeloflijke bedrag in die tijd van 1600 guldens.

Maanden verstreken toen ik telefoon kreeg. Geert. Het pak was bezorgd en iets geweldigers bestond niet. Hij kwam eraan. Dat duurde doorgaans een minuut of 5 met zijn rijstijl dus zette ik vast koffie. Toen er een kwartier voorbij was en ik een aarzelend presterende motor hoorde naderen werd er aangebeld. Ik weet 100 % zeker dat ik niet lachtte, geen spoor, niets. Geert : "Ik weet dat je je van binnen kapot zit te lachen, als ik iets zie en dat is de komende tijd ook zo, dan ram ik een priem in het carter van je bike."

Ik knikt vol begrip en verstrek koffie. Zoveel woede en pijn in 1.70-vriend, ik begreep het.

 

Na het overlijden van Barry Sheene heeft Geert diens weduwe regelmatig geschreven, kreeg privé-racespullen retour, het kontakt groeide , het werden goede vrienden.

 

 

Zappa

Pure dommigheid en oefenen

 

Het is nostalgie...opa denkt terug...ik weet het, maar wat waren het andere tijden de jaren 70. De tijd dat je motor wilde rijden maar niet kon : oefenvergunning niet krijgen want geen verzekering, geen verzekering want geen oefenvergunning. Toch jezelf verplaatsen per motorfiets door de regio, heel Nederland en niet verzekerd ! Hoe dom kan een mens zijn, niet? Het zal alles te maken hebben met een jongeling die zich afzet tegen de wereld der volwassenen die hem inperkt, de drang iemand te zijn kontra de visie van moraalridders. Eindelijk die oefenvergunning dus legaal kunnen rijden op een zeer beperkt aantal straten, tóch buiten dit gebied gaan, de teckel die plots onder de voorband rent, onderuit klappen, links alles gebroken maar de motor met 1 arm optillen en voetje voor voetje naar de e.v. straat wankelen om daar direct out te gaan, bij te komen in het ziekenhuis met een arm als een ballon, de arts-assistent horen roepen dat er geen hartslag is te meten en zelf leuk denkt te zijn met de tekst :"Dus ik besta niet meer ?" Prutsen met een standaard-50 cc blok en jawel..een echte van Veen-racekuip, mijn maat die het ding gaat testen in het donker om de politie te mijden,aan de oevers van de Maas en dat jankende geluid tijdens opschakelen gevolgd door de klap en de ijzige stilte (vastloper, maat in prikkeldraad, out..). Mijn stompzinnige drang om alsmaar sneller de afstand Venlo-Zeist te rijden via de oude route Eindhoven-Den Bosch...dikke mist en 4 rode lichtjes zien opdoemen bij ca. 180 km/uur....fille.....paniek....niet durven remmen want regen....tussen de lampjes links en rechts doorschietend en biddend dat niemand een portier opent. Tommy de gedetineerde die ontsnapt en in zijn blinde razernij alles op het p-terrein omtrapt dus ook mijn GT 500, zich meldt na te zijn opgepakt en stotterend mij zegt de schade te zullen gaan vergoeden maar ik die het Ministerie aansprakelijk stelt en nog een vergoeding krijgt ook....., de zondagse show-off op de tankbaan van de Venlose heide waar alles wat legaal-illegaal rondreed zich verzamelde om zo hard mogelijk rondjes te jakkeren ondanks het grint en de grenzen van het eigen motor-ding..niet gehinderd door nul ervaring, nul inschatten van factoren als snelheid i.,v.t. remvermogen. Die keer dat ik van Venlo- naar Zeist scheurde met achterop de tas met de door mijn moeder verzorgde was, aankomend zonder die tas, dus een week geen kleding. Kroegbezoek met de GS 750 en jezelf thuis aantreffen in de voortuin met motor en met ondergoed en al het andere in de kroeg ( eenmalige aktie). Kwijlen bij de motorzaak te Blerick, toen het bijzonder was dat er 1 nieuw type werd gedemonstreerd in de showroom..elke zondag staan te kwijlen bij het zien van die Benelli Sei die daar stond te schitteren tot ie weg was, verkocht aan een steenrijke Duitse tandarts die 5 minuten later morsdood was met dat ding. Vallen en opstaan, trail and error tot eindelijk dat felbegeerde rose papiertje in de binnenzak kan worden gestopt. Andere tijden? Ja en nee.

Opa raaskalt verder...hoe een cultus ontstond (3e en laatste bijdrage)

 

Waar reed men in de vroege jaren '7o- mee? Een Puch, een Tomos, soms een Malaguti, een Cyrus voor de enkele paria, de Zündapp, Solex, de Kreidler, in 2 varianten en dat was het wel zo'n beetje bij ons in de regio. Aanvankelijk had niemand een bromfiets, helemaal niemand. De MAVO volgde de MULO op, dag nr. 1 togen we met korte broek ( korte benen werd er geroepen) naar de brugklas....iets dat je zeer snel afleerde en wel per dag nr. 2. Als de dag van gisteren herinner ik me dat op de hele school met enkele honderden leerlingen niemand zich per bromfiets verplaatste, totdat dé bink van school, Matje,, arriveerde met een spiksplinter-fonkelnieuwe Zündapp. ...!!! Dat was ongehoorde sensatie. Men toog ruim eerder naar school om te kunnen meemaken : het geluid van de snel schakelende Matje. De stoere blik zonder grimas als ware hij alleen op de wereld. We verdrongen ons rond dat ding als hij hem parkeerde op het schoolplein en wegwandelde. Onvoorstelbaar dat iemand iets dergelijks bezat, sterker, kreeg van z'n pa. Matje had een pa die zwom in de centen, kroegbaas van de kroeg in het dorp. Matje had een leren jack..de Nederlandse James Dean, wij niet, als je het voor mekaar kreeg droeg je een spijkerjack, de massa een rib-jack. Matje was een soort Rob de Nijs avant-la-lettre maar dan 2 x zo breed en 2 x zo groot. Matje rostte iedereen in elkaar als ie daar reden toe zag, sprak nauwelijks, niemand wist waarom Matje op school was want hij moest wel vele jaren ouder zijn. Een curieuze vergissing. Eensdaags een nieuwe leerling. Harry Grothausen. Van origine Australiër, vierkante knaap, alles vierkant. Matje wilde ook hem in elkaar rossen maar dat viel toch tegen, Harry bood weerstand, na een kwartier knokken zagen beide knullen er fors anders uit. Harry kreeg veel respect en Matje het tegenovergestelde.

De volgende ochtend stond er een sliert jongens voor school te wachten op de ceremonie van het geluid van de naderende Zündapp van Matje. Die kwam....reed de stoep op, joeg het ding hoog in de toeren, een korte felle wheely en hij plantte dat wonderschone véhicle bovenop een laag hek met vervaarlijke-metalen punten..dwars door het carter. Matje liep weg de straat uit en we zagen hem nooit weerom. Er werd die dag onderwijs gegeven maar de docenten bereikten nauwelijks iemand. Het lijk va de Zündapp bleef trekken. Hoe in godsnaam had dat kunnen gebeuren? Wat bezielde the King of Town tot zulke daad ? Iedereen was in z'n binnenste zelf bezig met het zoeken naar het antwoord op de vraag :"Hoe bereik ik dat ook ik ooit brommer rijden kan?" Menigeen ging elk vrij uurtje aan het werk. Hoezo huiswerk ? Hoezo kontrôle-organen op kinderarbeid en arbeidsomstandigheden ? Opdonderden die ouders die aan je kop emmerden over leren, presteren, later iets bereiken enz. Leve de brommer die in beelden bestond, leve de gitaar-kunst van ene Jimmy H. De Puch trok scheef, foutje af fabriek. De Zündapp scheurde vaak bij het balhoofd, foutje want gietijzer. De Tomos was voor de elite-boys met Monty-jassen en hogere sturen, de Kreidler voor de stoere boys die graag de anden lieten wapperen. Een borstel om de assen was je van het, opvoersetjes moest, gaten boren in dempers ook. Pimpen van tanks, zeker. De wereld kon zo groter worden als je een brommer bezat. De meiden waren zo gek, dat ze vrijwillig plaatsnamen op dat metalen ding achterop, dat ding met dat klemmetje, moest toch ongemakkelijk zijn maar ze deden het zonder 1 wanklank. Je moest stoer kijken, weinig praten, shaggie in de mondhoek. De politie kwam manschappen tekort in het zien staande te houden van hordes jongelingen die veel te hard reden. Kom maar op, wereld. We komen eraan, we groeien op. Niets veranderd ?

 

Zappa