Gisteren heeft er een hereniging plaatsgevonden die voor een van mijn dochter erg belangrijk is.
Ooit is ons paardenavontuur begonnen met een zwarte Shetlander van toen al ruim 13 jaar. Omdat mijn dochters te groot werden en mijn zwager en schoonzus een manege overnamen zonder pony's, is Stitch in 2006 verhuisd naar Zeeuws-Vlaanderen om daar tot 2010 in het manegebedrijf rond te rijden en menig kind de eerste gangen op een paard bij te brengen. In 2010 hebben wij Stitch teruggehaald uit Zeeland, omdat wij van mening waren dat de belasting in het manegewerk te groot was (Stitch was inmiddels al 20). En er waren klachten over het gedrag van de pony......, maar die hadden alles met de verzorging van het dier te maken; onder andere paardentandarts en hoefsmid waren dringend nodig. Door haken op de kiezen kon het dier niets met haar hooi en was ook het rijden vrijwel onmogelijk. Stitch was verwaarloosd bij zwager en schoonzus!
Stitch is daarna wat ons betreft op rust gegaan, en nadat we er een jaar voor gezorgd hadden en haar weer op krachten hadden gebracht aan iemand gegeven die een gezelschapspony zocht voor haar Haflingers. Goed van vertrouwen het diertje overgedragen aan deze mevrouw onder voorwaarde dat het dier niet voor de handel was en altijd aan ons terug moest worden aangeboden als ze er vanaf wou. Achteraf bleek mevrouw eigenaresse van een handelsstal en Stitch werd al meteen in 2011 via Marktplaats te koop aangeboden voor € 400 (was door ons aan haar geschonken!).
Mijn dochter heeft dit nooit kunnen verkroppen en opende de jacht op haar paard. Begin 2012 wist ze al precies waar hij stond; bij een nieuwe eigenaar met twee dochters op een pensionstal in Nieuw-Beijerland. Contact werd gemaakt, maar mijn dochter begreep dat ook de nieuwe eigenaren aan Stitch gehecht waren. Wel zei ze dat Stitch altijd terug mocht komen als ze op haar uitgekeken waren.
De dochters van de nieuwe eigenaar werden groter en konden al snel niet meer op Stitch rijden. Stitch verdween van de pensionstal (werd te duur) en werd aangeboden aan een kinderboerderij in de buurt. De eigenaren zagen al snel dat dit het niet was. Een pony van 24 jaar is aan rust toe en kan zich moeilijk handhaven in de drukte van een kinderboerderij waar iedereen aan je zit te frutten. Stitch werd weer terug 'the bitch' die ze soms kan zijn als men haar verveelt. Ondanks haar leeftijd komt ze namelijk wel voor zichzelf op.
Vier weken terug werd Stitch ons weer aangeboden. We mochten haar ophalen. Gisteren dus gedaan. Stitch zag er ondanks haar leeftijd vele malen beter uit dan toen wij haar in 2010 terughaalden uit Zeeland; er was goed voor haar gezorgd. Contractueel ons paard ons weer eigen gemaakt en naar haar nieuwe verblijfplaats gebracht bij een kennis met een wel zeer grote achtertuin( 2,5 hectare). Daar mag ze samen met vier schapen het gras kort houden, heeft drie weilanden ter beschikking, een box voor de winter en per weiland een schuilstal. De kleindochters van deze kennis verzorgen het dier samen met opa. Mijn dochter gaat wekelijks langs om de kleindochters samen met hun tante (goede vriendin van mijn dochter) de beginselen van het paardrijden bijbrengen; zal vooral verzorgen zijn en af en toe een stukje rijden in de achtertuin.
Tot slot, herkent een paard je nog als baasje na zoveel jaar? Ja zeker! In de zak van mijn bodywarmer zaten wat paardenbrokjes....... neusje in je jaszak, even snuffen en dan als pony je rechterbeentje netjes strekken. Want dan krijg je die beloning die in de jaszak van het baasje zitten. Een trucje wat ze bij haar oude baasjes nog nooit getoond had.:)
Voor het laden nog wat stukjes van haar schitterende staart geknipt voor de twee meiden die haar node zagen gaan: kan je een mooi armbandje van vlechten.
koekje ? wel twee handen aan het stuur We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.
Gisteren heeft er een hereniging plaatsgevonden die voor een van mijn dochter erg belangrijk is.
Ooit is ons paardenavontuur begonnen met een zwarte Shetlander van toen al ruim 13 jaar. Omdat mijn dochters te groot werden en mijn zwager en schoonzus een manege overnamen zonder pony's, is Stitch in 2006 verhuisd naar Zeeuws-Vlaanderen om daar tot 2010 in het manegebedrijf rond te rijden en menig kind de eerste gangen op een paard bij te brengen. In 2010 hebben wij Stitch teruggehaald uit Zeeland, omdat wij van mening waren dat de belasting in het manegewerk te groot was (Stitch was inmiddels al 20). En er waren klachten over het gedrag van de pony......, maar die hadden alles met de verzorging van het dier te maken; onder andere paardentandarts en hoefsmid waren dringend nodig. Door haken op de kiezen kon het dier niets met haar hooi en was ook het rijden vrijwel onmogelijk. Stitch was verwaarloosd bij zwager en schoonzus!
Stitch is daarna wat ons betreft op rust gegaan, en nadat we er een jaar voor gezorgd hadden en haar weer op krachten hadden gebracht aan iemand gegeven die een gezelschapspony zocht voor haar Haflingers. Goed van vertrouwen het diertje overgedragen aan deze mevrouw onder voorwaarde dat het dier niet voor de handel was en altijd aan ons terug moest worden aangeboden als ze er vanaf wou. Achteraf bleek mevrouw eigenaresse van een handelsstal en Stitch werd al meteen in 2011 via Marktplaats te koop aangeboden voor € 400 (was door ons aan haar geschonken!).
Mijn dochter heeft dit nooit kunnen verkroppen en opende de jacht op haar paard. Begin 2012 wist ze al precies waar hij stond; bij een nieuwe eigenaar met twee dochters op een pensionstal in Nieuw-Beijerland. Contact werd gemaakt, maar mijn dochter begreep dat ook de nieuwe eigenaren aan Stitch gehecht waren. Wel zei ze dat Stitch altijd terug mocht komen als ze op haar uitgekeken waren.
De dochters van de nieuwe eigenaar werden groter en konden al snel niet meer op Stitch rijden. Stitch verdween van de pensionstal (werd te duur) en werd aangeboden aan een kinderboerderij in de buurt. De eigenaren zagen al snel dat dit het niet was. Een pony van 24 jaar is aan rust toe en kan zich moeilijk handhaven in de drukte van een kinderboerderij waar iedereen aan je zit te frutten. Stitch werd weer terug 'the bitch' die ze soms kan zijn als men haar verveelt. Ondanks haar leeftijd komt ze namelijk wel voor zichzelf op.
Vier weken terug werd Stitch ons weer aangeboden. We mochten haar ophalen. Gisteren dus gedaan. Stitch zag er ondanks haar leeftijd vele malen beter uit dan toen wij haar in 2010 terughaalden uit Zeeland; er was goed voor haar gezorgd. Contractueel ons paard ons weer eigen gemaakt en naar haar nieuwe verblijfplaats gebracht bij een kennis met een wel zeer grote achtertuin( 2,5 hectare). Daar mag ze samen met vier schapen het gras kort houden, heeft drie weilanden ter beschikking, een box voor de winter en per weiland een schuilstal. De kleindochters van deze kennis verzorgen het dier samen met opa. Mijn dochter gaat wekelijks langs om de kleindochters samen met hun tante (goede vriendin van mijn dochter) de beginselen van het paardrijden bijbrengen; zal vooral verzorgen zijn en af en toe een stukje rijden in de achtertuin.
Tot slot, herkent een paard je nog als baasje na zoveel jaar? Ja zeker! In de zak van mijn bodywarmer zaten wat paardenbrokjes....... neusje in je jaszak, even snuffen en dan als pony je rechterbeentje netjes strekken. Want dan krijg je die beloning die in de jaszak van het baasje zitten. Een trucje wat ze bij haar oude baasjes nog nooit getoond had.:)
Voor het laden nog wat stukjes van haar schitterende staart geknipt voor de twee meiden die haar node zagen gaan: kan je een mooi armbandje van vlechten.
Stich is Back!